Funkcja dyrektora muzycznego - w miejsce dyrektora artystycznego - to jedna ze zmian, którą wprowadził szef Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie Boris Kudlička w swojej koncepcji programowej, którą w ubiegłym roku wygrał konkurs na to stanowisko. Nowa struktura organizacyjna wejdzie w życie od następnego sezonu.
38-letni Yoel Gamzou jest ostatnim uczniem włoskiego dyrygenta Carla Marii Giuliniego. „Wszystko mu zawdzięczam. Studiowałem u niego przez dwa i pół roku. Przez ten czas ani razu nie powiedział mi, co jest dobre, a co złe. Zadawał wyłącznie pytania – i uczył mnie, jakie pytania powinienem zadawać muzyce. Najważniejsze, czego mnie nauczył, to że w sztuce nie ma jednej prawdy. Nie ma odpowiedzi – są tylko pytania. Giulini uświadomił mi, że wszyscy jesteśmy w drodze, w nieustannym poszukiwaniu. Każde wykonanie jest prawdziwe w danym momencie – następne będzie już inne. Nigdy nie oceniał. Mówił raczej: »Jeśli tego chcesz, co musisz zrobić, żeby to było możliwe?«. Pozwalał mi dochodzić do wszystkiego samemu” - powiedział w wywiadzie dla portalu muzycznego „Orfeo”.
W 2023 r. powołał do życia oneMusic Orchestra. Wcześniej pełnił funkcje dyrektora muzycznego w Theater Bremen oraz pierwszego kapelmistrza i zastępcy dyrektora muzycznego w Staatstheater Kassel. W ostatnich sezonach wystąpił na scenie Staatsoper w Hamburgu („Carmen”, „Tosca”, „Umarłe miasto”, „Wolny strzelec”); Staatsoper w Monachium („Il Segreto di Susanna”, „Piękny jest świat”, „Umarłe miasto”); Deutsche Oper w Berlinie („Tosca”); Staatsoper w Wiedniu („Tosca”, „Zemsta nietoperza”, „Umarłe miasto”, „Salome”); Hessisches Staatstheater w Wiesbaden („Turandot”, „Carmen”, „Wesoła wdówka”); Gothenburg Opera („Milcząca kobieta”); Aalto Theater w Essen („Wolny strzelec”).
W sezonie 2024/2025 Gamzou objął kierownictwo muzyczne „Wolnego strzelca” w Hamburgu, „Salome” w Wiedniu i „Wellen” Elmara Lampsona w Bremen. Zadebiutował także, prowadząc Orkiestrę Symfoniczną Szwedzkiego Radia, BBC Philharmonic Orchestra, Orkiestrę Filharmonii w Essen i Sinfonieorchester Bern.
Jako dyrygent współpracował także z Mariną Abramovic przy projekcie operowym „The Seven Deaths of Maria Callas” (Angielska Opera Narodowa w Londynie, Opera Paryska, Grecka Opera Narodowa w Atenach, Deutsche Opera w Berlinie, Teatro di San Carlo w Neapolu, Staatsoper w Monachium).
W repertuarze koncertowym występował z Orkiestrą Filharmonii Kopenhaskiej, Sinfonieorchester Bern, Jyväskylä Sinfonia, Orkiestrą Filharmonii w Bremen, Orchestra Sinfonica di Milano, Deutsche Kammerphilharmonie Bremen, Vienna Symphony, Norweską Orkiestrą Radiową, Bamberg Symphony, Deutsches Symphonie-Orchester w Berlinie, Frankfurter Museumsorchester, Deutsches Radio-Sinfonieorchester, Hamburg Symphony, Stuttgarter Philharmonic, Mozarteum Orchester Salzburg, Sinfonieorchester St. Gallen i Izraelską Orkiestrą Filharmoniczną.
Gamzou jest także kompozytorem. W 2010 r. dokończył ostatnią, X symfonię Gustava Mahlera. Austriacki kompozytor zdążył zamknąć tylko część pierwszą – Adagio, a także większość krótkiego trzeciego ogniwa – Purgatorio. Pozostałe części dzieła pozostawił w mniej lub bardziej zaawansowanych szkicach. W drugiej połowie XX w. pojawiło się kilka uzupełnionych i przygotowanych do wykonania wersji „X Symfonii”. Największą popularność zyskała redakcja Derycka Cooke’a. Własne rozwiązania zaproponowali także Clinton Carpenter (1949, druga redakcja 1966), Joseph Wheeler (1965), Remo Mazzetti (1989), Rudolf Barszaj (2000), a także współpracujący ze sobą Giuseppe Mazzucca i Nicola Samale (2002). Do tych aranżacji dołączyła także przygotowana przez maltańską kompozytorkę i dyrygentkę Michelle Castelletti i przeznaczona na zespół kameralny (2025).
Artysta został laureatem ECHO Klassik Award (2017), Princess Margriet Award (2013) i Berenberg Culture Prize (2012).
Polska publiczność mogła poznać jego pracę podczas ubiegłorocznego Baltic Opera Festival, gdzie poprowadził „Salome” Richarda Straussa – do jego zaproszenia przyczyniła się wcześniejsza współpraca z dyrektorem artystycznym festiwalu Tomaszem Koniecznym w Wiener Staatsoper.
Z kolei 7 stycznia poprowadził po raz pierwszy orkiestrę Teatru Wielkiego - Opery Narodowej podczas koncertu symfonicznego, w programie którego znalazły się Uwertura „Leonora III” op. 72b Ludwiga van Beethovena, „Cztery ostatnie pieśni” Richarda Straussa oraz suity z baletu „Romeo i Julia” Siergieja Prokofiewa.
Oficjalnie ogłoszenie nominacji nastąpi w poniedziałek podczas konferencji prasowej w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej.
