Informacje

Siła spokoju – Faust i Herreweghe podczas ICE Classic

Dodano:
Siła spokoju – Faust i Herreweghe podczas ICE Classic

Drugi koncert cyklu ICE Classic był pokazem spokoju, opanowania i precyzji – niezbędnych cech dobrego lekarza, którym z wykształcenia jest Philippe Herreweghe. Choć kończył psychiatrię, a nie chirurgię, to jego występ w Krakowie z Orchestre des Champs-Elysées przypominał staranny, metodyczny i konsekwentny zabieg. W tym stylu wykonawczym z łatwością odnalazła się Isabelle Faust, która nie jest typem egzaltowanego wirtuoza, a emocje w jej grze wyrażane są subtelnie.

Jeśli ktoś nie jest dobrze osłuchany z licznymi wykonaniami Koncertu skrzypcowego D-dur op. 77 Johannesa Brahmsa, może z powodzeniem rozpocząć od tego, co wczoraj usłyszeliśmy w Centrum Kongresowym ICE. To rodzaj wzorca szczegółowo uwzględniającego detale historyczne po obu stronach – orkiestry oraz solistki. Isabelle Faust przestudiowała wskazówki Józefa Joachima, jednego z najwybitniejszych skrzypków XIX wieku, któremu Brahms zadedykował Koncert – nie skorzystała jednak z jego kadencji, bodaj najczęściej grywanej. Wybrała bardzo oryginalną kadencję Ferruccia Busoniego z 1913 roku, w której partii solowej towarzyszą kotły, wiolonczele i kontrabasy.

Dźwięk „Śpiącej królewny”, skrzypiec Antonia Stradivariego, na których grała Isabelle Faust, mógł na początku nieco zaskoczyć swoją delikatnością i niewielkim wolumenem, lecz po chwili ucho się do niego przyzwyczajało, tym bardziej, że orkiestra starannie unikała przykrywania go swoim brzmieniem.

„Stradivariusy” bywają różne – część polskiej publiczności zapewne miała okazję słyszeć Janusza Wawrowskiego, którego instrument wyprodukowany w 1685 roku (roku narodzin Bacha), ma wyrazistsze i ostrzejsze brzmienie. „Śpiąca królewna” pochodzi z 1704 roku, złotego okresu twórczości mistrza z Cremony. Także dzięki temu instrumentowi Faust potrafi osiągnąć niebywale subtelne piana, którymi zachwycała w Adagio. Artystka pokazała także pazur w trzeciej części, Allegro grazioso..., wykonując ogniste rondo o romantycznie rozumianym węgierskim charakterze.

Współpraca Faust z zespołem była na tyle dobra, że artyści bisowali wspólnie, wykonując Marzenie z cyklu Sceny dziecięce Roberta Schumanna, którym częstokroć kończył swoje recitale jeden z największych pianistów XX wieku Vladimir Horowitz. Tym razem zabrzmiało w transkrypcji na skrzypce i orkiestrę. Było to niezłe wprowadzenie do kolejnej części koncertu, w której usłyszeliśmy II Symfonię C-dur op. 61 Roberta Schumanna.

Tu Orchestre des Champs-Elysées mogła miała większą swobodę dynamiczną. Podobnie jak przy Brahmsie, Herreweghe narzucił dość szybkie tempa. Wśród instrumentów dętych drewnianych uwagę przykuwały piękne sola oboju, klarnetu i fagotu w trzeciej części, pełnej melancholii, nostalgii i romantycznego liryzmu. W sekcji instrumentów dętych blaszanych wyróżniały się miękkim brzmieniem waltornie i dość ciemne barwowo puzony. Herreweghe wydobył z dzieła jego beethovenowskie nawiązania, zaakcentował fragmenty polifoniczne, jako specjalista od Bacha selektywnie traktując poszczególne głosy i dbając o przejrzystość faktury.

Wnikliwa praca nad historycznymi aspektami partytury zaowocowała pełnym prostoty, uporządkowania i spokoju wykonaniem obu dzieł. Takie granie nie szokuje rozmachem ani wysoką temperaturą uczuć. Stanowi wzorzec swoją dokładnością i emocjonalnym stonowaniem. Jest spójnym i przemyślanym efektem wielogodzinnych prac na próbach i punktem wyjścia dla tych, którzy z dziełami pragną eksperymentować. „Siła spokoju” – to podobno jedno z najmniej efektywnych haseł wyborczych w Polsce po transformacji. Jednak to, co nie sprawdza się w pełnym agresji świecie polityki, zdało egzamin w niemieckiej symfonice romantycznej, pozwalając dziełom wybrzmieć w kształcie możliwie najbliższym temu, co usłyszeli szczęśliwcy zgromadzeni w lipskim Gewandhausie półtora wieku temu.  

 Dla KBF Mateusz Ciupka, autor bloga „Szafa melomana”

Posłuchaj rozmowy Marty Kubali z wybitnym dyrygentem!

Philippe Herreweghe założył grupę Collegium Vocale Gent oraz Orchestre des Champs-Elysées, z którą koncertują na historycznych instrumentach. Jak to się zaczęło?

Posłuchaj

Posłuchaj

Philippe Herreweghe studiował grę na fortepianie w konserwatorium w Gandawie, a następnie medycynę i psychiatrię. Dlaczego lekarze tak często zainteresowani są także muzyką?

Posłuchaj

Czy w dyrygenturze liczy się bardziej wypracowana technika, czy emocje?

Posłuchaj

Obok dyrygenta na scenie Centrum Kongresowego ICE Kraków błyszczeć będzie Isabelle Faust, wyśmienita niemiecka skrzypaczka, z którą Philippe Herreweghe współpracuje od lat.

Posłuchaj

Jak wygląda teraz rynek muzyki klasycznej i jaki rodzaj wykonywania muzyki belgijski dyrygent lubi najbardziej?

Posłuchaj

Co dyrygent mówi orkiestrze, kiedy staje przed nią po raz pierwszy i czy jego zdaniem jesteśmy w stanie w pełni poznać ogromny dorobek muzyczny Jana Sebastiana Bacha?

Posłuchaj

  • 10:18 Shirley Bassey Diamonds Are Forever
  • 10:23 Franz Joseph Haydn Symfonia nr 100 G-dur Wojskowa (3)
  • 10:28 Avi Avital, Bela Bartok Tańce rumuńskie
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 278, Sunday, 14 April 2019
  • 1
    Elton John
    Faworyta
    Skyline Pigeon
  • 2
    Kortez
    Kamerdyner
    Stare drzewa
  • 3
    Lady Gaga / Bradley Cooper
    Narodziny gwiazdy
    Shallow
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2019 RMF Classic