Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

WIOLINISTYKA

wiolinistyka, sztuka artyst. gry na skrzypcach; obejmuje zespół umiejętności zarówno techn. (technika palcowa lewej ręki i smyczkowania prawą ręką), jak i ściśle muz. (intonacja, interpretacja). W XVI–XVII w. skrzypce były instrumentem tylko orkiestrowym, służyły do prowadzenia kantyleny (melodii), z figuracyjnym jej ozdabianiem (kolorowaniem). W. rozwinęła się we Włoszech, gdy w poł. XVII w. ustaliły się podstawy gry skrzypcowej; duży wpływ miało rozwijające się lutnictwo. Początkowo ideał gry skrzypcowej stanowiły: śpiewny ton i szlachetna ekspresja, na co kładł nacisk A. Corelli, twórca klasycznej w. włoskiej; stopniowo wzrastał w grze udział elementu techn., który w wysokim już stopniu reprezentował F.M. Veracini; połączenie obu aspektów, kantylenowego i wirtuozowskiego, wystąpiło u G. Tartiniego, a jeszcze silniej — u G. Pugnaniego. Uczeń Pugnaniego, G.B. Viotti, dał początek klasycznej w. francuskiej (R. Kreutzer, P. Baillot, P. Rode i in.). W XIX w. niezwykły kunszt wiolinistyczny N. Paganiniego urósł do miary niedościgłego wzoru. W okresie wczesnego romantyzmu sławą cieszyli się nadto: L. Spohr, K. Lipiński, O. Bull i H.W. Ernst. W 2. poł. XIX w. szczególne znaczenie osiągnęła tzw. belgijska szkoła skrzypcowa, której cechami były elegancja i brawura gry, połączone z dużą ekspresją kantyleny i wyrafinowaną techniką smyczkową; cechy te reprezentowali: Ch.A. de Bériot, H. Vieuxtemps, a zwłaszcza H. Wieniawski, później E. Ysaÿe; obok nich do najwybitniejszych wirtuozów należeli: Węgrzy — J. Joachim (pionier interpretacji stylowej) i J. Hubay, oraz Hiszpan P. de Sarasate. Za twórcę w. rosyjskiej uchodzi L. Auer. Do czołowych wirtuozów XX w. i współczesnych należą: R. Barszaj, J. Bell, I. Bezrodny, W. Brodski, A. Busch, S. Chang, G. Enescu, C. Flesch, A. Grumiaux, J. Heifetz, I. Haendel, E. Ivers, O. Kagan, N. Kennedy, L. Kogan, G. Kremer, F. Kreisler, J. Kubelik, G. Kulenkampf, H. Marteau, Y. Menuhin, N. Milstein, Sh. Mintz, A.-S. Mutter, D. i I. Ojstrachowie, J. Parrenin, I. Perlman, V. Příhoda, R. Ricci, O. Ševcik, G. Shaham, J. Sitkowiecki, I. Stern, J. Szigeti, V. Tátrai, H. Temianka, J. Thibaud, W. Trietjakow, T. Varga, S. Végh, M. Vengerov, E. Zimbalist, P. Zukerman, G. Żyslin i in. W. polską od XVIII w. reprezentują przede wszystkim: F. Janiewicz, A.F. Duranowski, S. Serwaczyński, J. Kleczyński, K. Lipiński, Apolinary Kątski, H. Wieniawski, I. Lotto, W. Górski, S. Barcewicz; w XX w.: Z. Bąkowski, Z. Brzewski, I. Dubiska, B. Gimpel, B. Huberman, Z. Jahnke, J. Jarzębski, P. Kochański, E. Statkiewicz, H. Szeryng, K. Teutsch, R. Totenberg, E. Umińska, T. Wroński; współcześnie występują: K. Bąkowski, K. Danczowska, K. Duda, T. Gadzina, P. Janowski, R. Kabara, K.A. Kulka, R. Lasocki, P. Pławner, W. Wiłkomirska i in. Muzykę innych gatunków reprezentują skrzypkowie jazzowi, m.in. : S. Grappelli, J. Venuti, J.-L. Ponty, z Polaków: Z. Seifert, M. Urbaniak, K. Dębski, skrzypek lud. B. Obrochta. Zobacz też H. Wieniawski (tab. Międzynarodowe Konkursy Skrzypcowe im. H. Wieniawskiego).

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 19:53 Paweł Lucewicz Temat
  • 20:00 Henryk Kuźniak Ragtime Vabank
  • 20:03 Jerry Goldsmith Illia's Theme
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 293, Sunday, 20 October 2019
  • 1
    Henry Mancini / Audrey Hepburn
    Śniadanie u Tiffaniego
    Moon River
  • 2
    Kortez
    Kamerdyner
    Stare drzewa
  • 3
    John Barry
    Tańczący z wilkami
    The John Dunbar Theme
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2019 RMF Classic