Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

SIBELIUS

Sibelius Jean, właśc. Johann Julius Christian Sibelius, ur. 8 XII 1865, Hämeenlinna, zm. 20 IX 1957, Järvenpää k. Helsinek, kompozytor fiński, także dyrygent; najwybitniejszy przedstawiciel nurtu nar. w muzyce fińskiej. Studiował m.in. u M. Wegeliusa i F. Busoniego w konserwatorium w Helsinkach, 1889–90 u A. Beckera w Berlinie, 1890–91 u R. Fuchsa i K. Goldmarka w Wiedniu. Podczas studiów w Berlinie i Wiedniu poznał muzykę R. Wagnera i R. Straussa. Po powrocie do kraju rozwinął działalność kompozytorską i pedag. (1892 objął katedrę teorii muzyki w konserwatorium w Helsinkach). W latach 90. powstały jego pierwsze poematy symfoniczne: Kullervo (1892), Saga (1892), Pieśń wiosenna (1894), Cztery legendy z Kalevali (1895, w tym popularny Łabędź z Tounela ) oraz Finlandia (1899, 2. wersja 1900); nawiązywały one do fińskich legend i poezji, zwłaszcza do nar. eposu Kalevala, przysparzając kompozytorowi sławy. Stała roczna pensja przydzielona 1897 przez rząd fiński zapewniła S. niezależność finansową. Kompozytor odbywał liczne podróże zagraniczne (do Niemiec, Włoch, Wielkiej Brytanii, a 1914 do Stanów Zjedn.), podczas których dyrygował swymi dziełami. Po I wojnie świat. ograniczył działalność dyrygencką, koncentrując się na twórczości kompozytorskiej, którą rozwijał jednak tylko do końca lat 20.; ok. 1930 S. zamilkł jako kompozytor. Twórczość S. pod względem stylu należy do muzyki późnego romantyzmu lub do neoromantyzmu, chętnie nawiązującego we właściwym dla siebie gatunku poematu symfonicznego do literatury, zwłaszcza poezji. S. był przede wszystkim symfonikiem. W swych dziełach orkiestrowych, gęsto instrumentowanych (zwł. przy pełnym wykorzystaniu instrumentów dętych blaszanych), malował ciemnymi barwami melancholijny urok fińskiej przyrody lub oddawał dzieje legendarnych bohaterów. Poza poematami (kolejne to: Córka Pohjola 1906, Oceanidy 1914, Tapiola 1926) komponował symfonie (I e-moll 1899, II D-dur 1902, III C-dur 1907, IV a-moll 1911, V Es-dur 1915, 2. wersja 1919, VI d-moll 1923, VII C-dur 1924), uwertury, suity orkiestrowe (Karelia 1893, Peleas i Melizanda 1905), utwory na skrzypce i orkiestrę (Koncert d-moll 1905, Humoreska 1917), utwory kameralne (Kwartet smyczkowy „Voces intimae” 1909), fortepianowe, skrzypcowe, wiolonczelowe, pieśni solowe i chóralne, muzykę teatr., m.in. do dramatu Kuolema A. Järnefelta (1903, skąd pochodzi popularny Valse triste ).

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 02:07 Jacques Offenbach Barkarola
  • 02:11 Wolfgang Amadeusz Mozart Symfonia nr 41 C-dur Jowiszowa (1)
  • 02:20 Maurice Jarre Building The Barn
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 333, Sunday, 25 October 2020
  • 1
    John Powell
    Jak wytresować smoka 2
    Dragon Racing
  • 2
    Harry Gregson-Williams /...
    Mulan
    Loyal Brave True
  • 3
    Wojciech Kilar
    Ziemia obiecana
    Walc
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2020 RMF Classic