Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

SEROCKI KAZIMIERZ

Serocki Kazimierz, ur. 3 III 1922, Toruń, zm. 9 I 1981, Warszawa, kompozytor i pianista; Studiował w PWSM w Łodzi grę fortepianową u S. Szpinalskiego i kompozycję u K. Sikorskiego; 1947– 48 odbył w Paryżu uzupełniające studia: pianistyczne u L. Lévy’ego i kompozytorskie u N. Boulanger; po powrocie do kraju zał. z T. Bairdem i J. Krenzem kompozytorską Grupę 49 (jej członkowie deklarowali realizowanie w swej twórczości założeń realizmu socjalistycznego, w praktyce jednak pozostali wierni własnym ideałom twórczym); 1946–51 S. występował jeszcze jako pianista — w kraju i za granicą, m.in. w Rumunii, Niemczech i Czechosłowacji, od 1952 działał gł. jako kompozytor; 1956 zainicjował z Bairdem Międzynar. Festiwal Muzyki Współcz. „Warszawska Jesień”; był laureatem licznych nagród kompozytorskich, 1972 otrzymał nagrodę państw. I stopnia. Wczesna twórczość S. wyrosła z jego zainteresowań folklorem i zarazem dodekafonią; stylizację folkloru (II Symfonia „Symfonia pieśni” 1953, Sonatina na puzon i fortepian 1954) pojmował w sposób bliski B. Bartókowi i I. Strawinskiemu; rzadko posługiwał się cytatem, zazwyczaj tworzył własne melodie w duchu lud., ujawniając dużą inwencję melodyczną i rytmiczną. Technikę 12-tonową zastosował jako pierwszy w Polsce po II wojnie świat. w Suicie preludiów (1952); rozwinął ją w indywidualny sposób w Sonacie fortepianowej (1955) i Sinfonietcie (1956). Po przejściowej fascynacji totalnym serializmem (Musica concertante 1958), porzucił rygory dodekafonii i wypracował oryginalny styl, oparty na brzmieniu jako naczelnym elemencie kompozycji, czemu towarzyszył nowy, uproszczony zapis nutowy; wykazał przy tym szczególną inwencję w różnicowaniu barw brzmieniowych, m.in. przez wyzyskanie nowych sposobów wydobywania dźwięków z instrumentów, np. z fletów prostych (Impromptu fantasque 1973, Concerto alla cadenza 1974, Arrangements 1976) czy z fortepianu (Swinging music 1970, Fantasmagoria 1971, Pianophonie 1976–78, z użyciem live electronics). W niektórych utworach S. ważną rolę odgrywa ruch przestrzenny dźwięków, związany ze specjalnym rozmieszczeniem wykonawców (Epizody 1959, Segmenti 1961, Continuum 1966), oraz forma otwarta, której cząstki składa sam wykonawca (A piacere 1963, Arrangements, Ad libitum 1973–77). Muzyka S. odznacza się zmysłowym kolorytem i witalnym, wirtuozowskim temperamentem, nie brak w niej zarówno subtelności brzmienia, jak i żywiołowej energii.

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 08:50 Brian Tyler Legacy
  • 08:54 Shirley Bassey Diamonds Are Forever
  • 09:01 Aretha Franklin Rolling In The Deep
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 332, Sunday, 18 October 2020
  • 1
    John Powell
    Jak wytresować smoka 2
    Dragon Racing
  • 2
    Harry Gregson-Williams /...
    Mulan
    Loyal Brave True
  • 3
    Monty Norman
    Doktor No
    Theme
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2020 RMF Classic