Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

SCHAEFFER, BOGUSŁAW

Schaeffer, Schäffer, Bogusław, ur. 6 VI 1929, Lwów, kompozytor, muzykolog, publicysta i pedagog muz., dramatopisarz, także grafik; gł. przedstawiciel pol. awangardy muz. lat 60. (zw. awangardą awangard), czł. Grupy Krakowskiej. W 1949–53 studiował kompozycję u A. Malawskiego w PWSM w Krakowie i muzykologię u Z. Jachimeckiego (na Uniw. Jagiellońskim); od 1963 wykłada kompozycję w Akad. Muz. w Krakowie (od 1986 profesor; jego uczennicą była tam m.in. B. Buczek), a od 1986 także w Mozarteum w Salzburgu. Jest kompozytorem niezwykle płodnym (autor ok. 500 utworów), pomysłowym i wszechstronnym; uprawia wiele rodzajów muzyki: muzykę orkiestrową (Monosonata 1959, Scultura 1960, Musica ipsa 1961, 6 symfonii), kameralną (10 kwartetów smyczkowych, kilkadziesiąt utworów na 2–12 instrumentów), fortepianową (Model I–XXI 1956–2000, Megasonata 1993), wokalno-instrumentalną (Bergsoniana 1972), elektroniczną, na taśmę lub z towarzyszeniem taśmy (Symfonia 1966, Assemblage 1966, Heraklitiana 1970, Msza elektroniczna 1975), jazzową (cykl blueS I–V 1972–92), rel. (Miserere 1978, Te Deum 1979, Stabat Mater 1983), wiele gatunków i form (np. koncerty, m.in. 4 fortepianowe, 2 skrzypcowe, Tertium datur na klawesyn i orkiestrę 1958, S’alto na saksofon altowy i orkiestrę 1963, Koncert organowy B-A-C-H 1984); niektóre z nich zainicjował lub wprowadził jako pierwszy w Polsce: teatr instrumentalny (TIS MW2 1963, Audiencje I–V 1964), kompozycje komputerowe (Temat: Muzyka elektroniczna 1970), multimedialne i in. Niestrudzony eksperymentator, w niemal każdym utworze z założenia rozwiązuje odmienny problem kompozytorski, dotyczący np. materiału muz., formy, aspektu przestrzennego muzyki (Topofonica 1960) czy notacji (Studium w diagramie I–II 1955–56, Kody 1961). Zasłużony popularyzator muzyki współcz. — jako autor pionierskich prac (Nowa muzyka 1958, Mały informator muzyki XX wieku 1958, Klasycy dodekafonii, t. 1–2 1961–64, Muzyka XX wieku 1975, Kompozytorzy XX wieku, t. 1–2 1990) i jako publicysta o błyskotliwym i ciętym piórze. Jest też autorem podręcznika kompozycji Introduction to Composition (1976), popularnych syntez hist. (Dzieje muzyki 1983, Dzieje kultury muzycznej, wyd. 4 1993), licznych grafik oraz cieszących się powodzeniem, tłumaczonych na kilkanaście języków i wystawianych na wielu kontynentach utworów scenicznych, obrazujących często chaos i kryzys duchowy we współcz. świecie (m.in.: Scenariusz dla nie istniejącego, lecz możliwego aktora instrumentalnego 1963, wyst. 1984, Kwartet dla czterech aktorów 1966, wyst. 1979, Scenariusz dla trzech aktorów 1970, wyst. 1987, Próby 1990, wyst. 1993, Tutam 1991, wyst. 1992; niektóre wyd. w zbiorze Utwory sceniczne, t. 1–2 1992–94).

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 11:24 Jacques Offenbach Barkarola
  • 11:35 Michał Lorenc Droga / Wieczór
  • 11:43 Sergiusz Prokofiew Romeo i Julia (Montecchi i Capuletti)
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 332, Sunday, 18 October 2020
  • 1
    John Powell
    Jak wytresować smoka 2
    Dragon Racing
  • 2
    Harry Gregson-Williams /...
    Mulan
    Loyal Brave True
  • 3
    Monty Norman
    Doktor No
    Theme
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2020 RMF Classic