Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

RZYMU STAROŻYTNEGO MUZYKA

Rzymu starożytnego muzyka, kultura muzyczna starożytnych Rzymian. M.s.Rz. wciąż jeszcze nie jest dobrze poznana, mimo istnienia licznych przekazów archeol. i pisemnych. Źródła nie sięgają w zbyt odległą przeszłość, najdalej do III w. p.n.e. Współczesne studia starają się wykazać odrębność muzyki rzymskiej od gr. i orientalnej, podkreślają znaczenie tradycji etruskiej (w muzyce wojsk., instrumentach dętych). Wiele zwyczajów, rozpowszechnionych do dziś u narodów rom., nawiązuje do praktyk spotykanych u staroż. Rzymian, a może i wcześniejszych (uroczystości pogrzebowe z muzyką, tradycja juglares — mimów-akrobatów wykonujących pieśni epickie, opowiadające). W odróżnieniu od wielu kultur (np. staroż. Wschodu) Rzym nie rozwinął tzw. teorii ethosu (wg której elementy muzyki: rytm, melodia, a nawet poszczególne instrumenty, mają właściwy im ethos, tj. wyraz wpływający na duszę słuchacza); słaba była wiara w magiczną siłę muzyki; praktyka muz. miała charakter bardziej użytkowy. Mimo to muzycy zajmowali wysoką pozycję w społeczeństwie, zyskiwali patronat cesarzy. W staroż. Rzymie rozróżniano muzykę artyst. i lud. (ta ostatnia była wykonywana przede wszystkim na ulicach miast); istniała ponadto muzyka związana z widowiskami, teatrem i igrzyskami, muzyka rozrywkowa, towarzysząca bankietom, wreszcie muzyka związana z obrzędami (np. z uroczystościami pogrzebowymi). Szczególnie rozwinięta była muzyka wojsk.; używano np. odpowiednich instrumentów i zwrotów melodycznych, oznaczających ofensywę, odwrót lub zwycięstwo (uwarunkowania funkcjonalne były tak silne, że stosowano je nawet w celu wprowadzenia wroga w błąd); inny typ muzyki wiązał się z uroczystościami i świętami wojskowymi. Z instrumentów najbardziej znane i związane z życiem wojsk. były trąby i rogi sygnałowe, w szczególności tuba z brązu lub drewna, obciągana skórą (na pierwszej muzykowano przy zwycięstwie, na drugiej — podczas odwrotu); znane były ponadto rogi (cornu) z brązu, zgięte w półkole, lituus w kształcie litery J oraz buccina (bucina); z innych aerofonów — organy hydrauliczne (aleksandryjskie), a z instrumentów gr. — aulos i fletnia Pana. Idiofony występowały w kilku odmianach, najbardziej charakterystyczne było scabellum (kołatka). Instrumenty strunowe (kitary, harfy) były obcego pochodzenia.

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 16:23 Jan Sebastian Bach Toccata i fuga d-moll (1)
  • 16:27 Felix Mendelssohn Sen Nocy Letniej (Scherzo)
  • 16:34 Aimee Mann Drive
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 292, Sunday, 13 October 2019
  • 1
    Michał Lorenc
    Psy
    Kołysanka
  • 2
    Henry Mancini / Audrey Hepburn
    Śniadanie u Tiffaniego
    Moon River
  • 3
    Alan Silvestri
    Forrest Gump
    Suita
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2019 RMF Classic