Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

ROSSINI GIOACCHINO

Rossini Gioacchino, ur. 29 II 1792, Pesaro, zm. 13 XI 1868, Passy k. Paryża, kompozytor włoski; jeden z najwybitniejszych twórców opery włoskiej. W 1806–10 studiował w Liceo Musicale w Bolonii u S. Mattei. W 1810 debiutował operą buffa Weksel małżeński (La cambiale di matrimonio ), która jeszcze (podobnie jak kilka następnych) nie odniosła większego sukcesu. Sławę przyniosły kompozytorowi 2 późniejsze dzieła: opera seria Tancredi in Siracusa i opera buffa Włoszka w Algierze, obie wyst. 1813 w Wenecji. W 1816 odbyła się w rzymskim Teatro Argentina prapremiera jego najcenniejszego dzieła scenicznego, opery buffa Cyrulik sewilski (opartej na libretcie C. Sterbiniego wg komedii P.A. Beaumarchais’go), napisanej w ciągu zaledwie 13 dni. Mimo początkowego niepowodzenia dzieło to przeszło triumfalnie przez wszystkie sceny Europy. W 1815–23 R. był związany z przedsiębiorcą operowym, R. von Barbają; kontrakt zobowiązywał go do komponowania 2 oper rocznie. Powstało wówczas 20 oper, z których do najwybitniejszych należą: opery komiczne — Kopciuszek (Rzym 1817), Sroka złodziej (Mediolan 1817) i poważne — Otello (Neapol 1816), Armida (Neapol 1817), Mosè in Egitto (Neapol 1818), Maometto II (Mediolan 1820), Semiramide (Wenecja 1823). W 1824 R. objął kierownictwo Théâtre Italien w Paryżu, gdzie ponownie oprac. niektóre swe dawniejsze opery (m.in. Maometto II jako Le siège de Corinthe, Paryż 1826, Mosè in Egitto jako Moïse, Paryż 1827) i gdzie zostało wyst. jego ostatnie dzieło operowe — wielka opera (grand opéra) Wilhelm Tell (1829, wg dramatu F. Schillera). Kłopoty ze zdrowiem spowodowały znaczne ograniczenie działań twórczych R. Z większych kompozycji napisał potem tylko Stabat Mater (2 redakcja Paryż 1842) oraz Petite messe solennelle (1 redakcja z 2 fortepianami 1864, 2 redakcja z orkiestrą 1869). W twórczości operowej R. można wyróżnić 2 okresy. W pierwszym — kompozytor był kontynuatorem klas. opery komicznej, której wzory ukazał N. Piccinni; wykorzystywał i zarazem rozwijał zdobycze W.A. Mozarta w zakresie opery buffa, co uwidacznia się zwłaszcza w kształtowaniu finałów, R. stworzył bowiem specjalny rodzaj finału, nawiązujący do zróżnicowanej agogicznie i wyrazowo formy cyklicznej, charakterystycznej dla muzyki klasycyzmu, stąd niektóre finały w jego operach (zwł. w Cyruliku sewilskim ) w pewnej mierze upodabniają się pod względem formy do symfonii. W drugim okresie twórczości R. wkroczył na grunt muzyki romant., zaszczepiając — przede wszystkim w Wilhelmie Tellu — wzorce muzyki fr., to znaczy, stosując środki typowe dla wielkiej opery heroicznej, a w szczególności, wprowadzając duże zespoły chóralne; ten okres twórczości R. charakteryzuje się również pewnymi nawiązaniami do dzieł C.M. von Webera, pierwszego przedstawiciela opery romantycznej. Istotną zdobyczą R. jest zróżnicowana instrumentacja, czerpiąca wzory z instrumentacji Mozarta, wzbogacająca kolorystykę brzmienia. Do historii muzyki wszedł R. przede wszystkim jako jeden z najwybitniejszych przedstawicieli opery buffa. Jest autorem 39 oper poważnych i komicznych, utworów orkiestrowych, kameralnych, 15 kantat, Soirées musicales, zbioru 8 ariett i 4 duetów na głos i fortepian (1835, wśród nich znana Tarantella ) oraz muzyki religijnej.

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 21:00 Seong-Jin Cho, Claude Debussy Światło księżyca
  • 21:05 Georges Bizet Carmen (Pieśń Toreadora)
  • 21:11 Leonard Cohen Nevermind
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 286, Sunday, 23 June 2019
  • 1
    Daniel Bloom / Leszek...
    Słodki koniec dnia
    Poetessa
  • 2
    Elton John
    Król lew
    Can You Feel The Love Tonight
  • 3
    Lady Gaga / Bradley Cooper
    Narodziny gwiazdy
    Shallow
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2019 RMF Classic