Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

REGER MAX

Reger Max , ur. 19 III 1873, Brand (Bawaria), zm. 11 V 1916, Lipsk, niem. kompozytor, także pianista, organista i dyrygent; jeden z najwybitniejszych polifonistów doby neoromantyzmu. Uczył się podstaw muzyki u ojca, następnie gry na organach u A. Lindnera; 1890–95 studiował teorię muzyki i kompozycję u H. Riemanna, 1895–1906 nauczał w konserwatorium w Wiesbaden gry fortepianowej i organowej oraz teorii muzyki; pracę pedag. w zakresie kompozycji i gry organowej kontynuował 1906–07 w Król. Akad. Muz. w Monachium i 1907–16 w konserwatorium w Lipsku; 1911 związał się z dworem książąt Sachsen-Coburg-Gotha w Meiningen, początkowo jako dyrygent, od 1913 jako generalny dyrektor muzyczny. Chociaż jego twórczość przypadła na szczytowy okres neoromantyzmu, odznaczający się rozkwitem muzyki programowej i dramatu muz., ze względu na obecne w niej tendencje neoklas. i dominującą fakturę polifoniczną zajęła w tym okresie odrębne miejsce; składają się na nią przede wszystkim dzieła kameralne (Sekstet smyczkowy 1910, kwintety: fortepianowy 1902, klarnetowy 1915, kwartety: 5 smyczkowych, 2 fortepianowe, tria: 2 na flet, skrzypce i altówkę, 2 smyczkowe, 2 fortepianowe, sonaty: 7 skrzypcowych, 4 wiolonczelowe, 3 klarnetowe, 4 na wiolonczelę solo, 3 Duety w dawnym stylu na 2 skrzypiec 1914), orkiestrowe (Wariacje i fuga na temat Hillera 1907, Koncert w dawnym stylu 1912, Suita romantyczna 1912, 4 Poematy symfoniczne wg A. Böcklina 1913, Wariacje i fuga na temat Mozarta 1914) i utwory organowe (2 suity, 7 fantazji chorałowych, 4 fantazje i fugi, Sonata 1899, Wariacje i fuga 1903, przygrywki chorałowe, Introdukcja, Passacaglia i Fuga 1913). R. komponował też utwory fortepianowe (111 Kanonów we wszystkich tonacjach 1895, Wariacje i fuga na temat Bacha 1904), muzykę wokalno-instrumentaloną (Gesang der Verklärten 1903, Psalm 100 1909, Die Weihe der Nacht 1911, An die Hoffnung 1912, Requiem 1915), kantaty chorałowe, pieśni chóralne i solowe. W swych dziełach sięgał po tradycyjne formy, takie jak: fuga, wariacje, sonata, oparte na rozwiniętych środkach harmonicznych, które zwiastowały rozkład systemu dur-moll, co wyrażało się np. w zacieraniu różnic między trybami, w częstych modulacjach i silnej chromatyce. W polifonii, nawiązującej do wzorów J.S. Bacha, R. nadał harmonice większą rolę niż kontrapunktowi linearnemu. Jego muzyka orkiestrowa nie ma wprawdzie błyskotliwości dzieł R. Straussa, ale odznacza się równowagą brzmienia i subtelnym kolorytem. Twórczość R. wywarła pewien wpływ na muzykę rozpoczynającego karierę kompozytorską K. Szymanowskiego.

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 11:14 Antonin Dvorak Legendy op. 59 (No. 6 in C sharp minor)
  • 11:24 Cecilia Krull My life is going on
  • 11:28 Alexandre Desplat Daylight Express to Lutz
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 296, Sunday, 10 November 2019
  • 1
    John Barry
    Tańczący z wilkami
    The John Dunbar Theme
  • 2
    John Barry / Shirley Bassey
    Goldfinger
    Goldfinger
  • 3
    Cecilla Krull
    Dom z papieru
    My Life Is Going On
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2019 RMF Classic