Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

PORTUGALSKA MUZYKA

portugalska muzyka, kultura muzyczna Portugalczyków. Muzyka profesjonalna. Wiadomo, że już ok. poł. XIII w. na dworze królów portugalskich pojawili się trubadurzy. W XVI w. w P. tworzyli kompozytorzy z kręgu szkoły flamandzkiej: D. de Goes i M. Cardoso. Rozkwit twórczości muz. nastąpił w XVII w. za przyczyną przedstawicieli tzw. szkoły z Évory: M. Mendesa, D. Lobo, F. de Magalhãesa, J.L. Rebello. W XVIII w. portugalska muzyka operowa (z 1733 pochodzi La pazienza di Socrate, pierwsza opera kompozytora portugalskiego, F. de Almeidy) i instrumentalna ulegała silnym wpływom muzyki wł. (1721–29 na dworze król. w Lizbonie przebywał D. Scarlatti, na którego twórczości klawesynowej wzorował się J. de Seixas, zw. portugalskim Scarlattim, autor licznych sonat na klawesyn). W następstwie trzęsienia ziemi 1755 uległy zniszczeniu w Lizbonie m.in. zabytki muz. przechowywane w słynnej bibliotece król. (zał. przez Jana IV Szczęśliwego), a życie i twórczość muz. uległy zahamowaniu. Na przeł. XVIII i XIX w. tworzył M. Portugal, kompozytor operowy, przełamujący wpływy wł., oraz symfonik J. Bomtempo, kontynuujący klas. styl J. Haydna. Za twórcę szkoły nar. w muzyce portugalskiej jest uznawany J.V. da Motta, którego działalność sięga poł. XX w. Do czołowych kompozytorów portugalskich w XX w. należeli: L. de Freitas Branco i R. Coelho. Ten ostatni łączył w swej twóczości pierwiastki muzyki nar. z wpływami impresjonizmu; impresjonizm najwyraźniej występuje też w twórczości F. de Freitasa Branco. Współczesnymi technikami kompozytorskimi posługują się: L.F. Pires, A. Cassuto. Światowe uznanie zdobyli urodzeni w latach 40. XX w.: J. Peixinho i E. Nunes. Muzyka ludowa. Ludowa m.p. wykazuje wiele zbieżności z muz. folklorem Hiszpanii (podobne tańce kołowe, tańczone przy akompaniamencie śpiewu chóralnego, tzw. endeixas — pieśni opiewające zmarłych, fadó — elegijne pieśni wykonywane z towarzyszeniem gitar, kultywowane do czasów obecnych, zwł. na Azorach i Maderze). W muzyce lud. dają się zauważyć również pozostałości po świeckiej i rel. muzyce średniow. (reminiscencje twórczości truwerów, romanza, oparcie muzyki na skalach kośc., elementy melodyki chorału gregoriańskiego, liczne pieśni rel., pieśni pielgrzymów, hagiograficzne), a nawet po muzyce z czasów pogańskich (pieśni czarownic). Szczególnie popularna w Portugalii jest romanza i tradycja juglares (tzw. żonglerzy — często zarazem grający, śpiewający i tańczący). Rozpowszechnione są pieśni doroczne: związane z Sobótką, Nowym Rokiem, świętem Trzech Króli. Występują różne formy wielogłosowości: 2-głosowy gymel, 3-głosowy fauxbourdon, wielogłosowa polifonia. Rytmikę cechują struktury swobodne oprócz regularnie pulsujących. Z tańców są znane różne formy śpiewane; prócz popularnego fandango istnieje wiele odmian lokalnych. Z nowszych tańców rozpowszechniły się polka i walc. Instrumenty są późniejszego pochodzenia: mandolina, gitara, skrzypce, szałamaja, bęben trzymany w ręku, rozmaite brzękadła (trójkąt); z instrumentów nowszych występuje akordeon.

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 05:30 Laurent Petitgand Allegro
  • 05:34 Daniel Hope Fragment Lata z Czterech Pór Roku w aranżacji Maxa Richtera
  • 05:38 Mari Samuelsen Timelapse
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 265, niedziela, 13 stycznia 2019
  • 1
    Jóhann Jóhannsson
    Nowy początek
    Kangaru
  • 2
    Kortez
    Kamerdyner
    Stare drzewa
  • 3
    John Williams
    Poszukiwacze zaginionej Arki
    Theme
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2019 RMF Classic