Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

KAMERALNA MUZYKA

kameralna muzyka, muzyka komnatowa, musica da camera, w dawnym rozumieniu wszelka muzyka koncertowa (wokalna i instrumentalna), w przeciwstawieniu do muzyki kośc. i operowej; w tym znaczeniu m.k. istniała już w średniowieczu, lecz dopiero w baroku wykształciła własne formy: instrumentalną sonatę da camera i wokalną kantatę da camera . W dzisiejszym rozumieniu m.k. obejmuje kompozycje pisane na niewielkie zespoły (2–9 instrumentów — odpowiednio: duet, trio, kwartet, kwintet, sekstet, septet, oktet, nonet ), które w zależności od składu otrzymują dodatkowe nazwy, np. trio fortepianowe, kwartet smyczkowy, kwintet na instrumenty dęte itp. Partie poszczególnych instrumentów są realizowane przez jednego wykonawcę, w przeciwieństwie do orkiestry symfonicznej, gdzie niektóre instrumenty, np. smyczkowe, mają obsadę chóralną. Współcześnie są stosowane również orkiestry kameralne o większej liczbie wykonawców (ponad 10), wykonujących swoje partie w obsadzie solowej. Korzenie najbardziej reprezentacyjnego gatunku m.k., tj. kwartetu smyczkowego (dwoje skrzypiec, altówka i wiolonczela), tkwią w okresie baroku, jednak nieprzerwany jego rozwój rozpoczął się w twórczości kompozytorów szkoły mannheimskiej. Stworzyli oni typ faktury, w której każdy instrument miał na ogół samodzielną partię. Mistrzami kwartetu smyczkowego byli klasycy wiedeńscy: J. Haydn i W.A. Mozart. Jego formę udoskonalił L. van Beethoven — ustalona przez niego faktura przetrwała do końca XIX w. Dopiero kompozytorzy fr. (zwł. M. Ravel) poszli dalej, przede wszystkim wzbogacając środki artykulacyjne; w tym kierunku fakturę kameralną rozwinął B. Bartók, także neoklasycy, gł. P. Hindemith i D. Milhaud. W XX w. rozpoczął się rozkwit m.k., która weszła również do utworów scenicznych i wokalno-instrumentalnych (np. I. Strawinskiego Historia żołnierza, Wesele ). Nastąpiło wówczas znaczne zróżnicowanie składu zespołów kameralnych, np. coraz częściej pojawiały się w nich instrumenty perkusyjne (np. u Bartóka); szczególny rozkwit perkusyjnej m.k. przypadł na okres po II wojnie świat. (L. Nono, P. Boulez, K. Stockhausen, B. Maderna, L. Berio). W XX w. zaznaczył się wpływ m.k. na muzykę symfoniczną, czego wyrazem było wyodrębnienie się w zespole symfonicznym małych grup o brzmieniu kameralnym — zjawisko występujące już w Peleasie i Melizandzie C. Debussy’ego. Przykładem kameralizacji muzyki symfonicznej są symfonie kameralne, np. Symfonia kameralna A. Schönberga, Symfonia op. 21 A. Weberna. M.k. zyskała wysoką rangę także w pol. muzyce współcz. (B. Szabelski, T. Baird, Z. Bujarski, H.M. Górecki, K. Moszumańska-Nazar, K. Meyer, K. Penderecki, M. Stachowski i in.).

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 11:24 Cecilia Krull My life is going on
  • 11:28 Alexandre Desplat Daylight Express to Lutz
  • 11:30 Ennio Morricone Falls
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 296, Sunday, 10 November 2019
  • 1
    John Barry
    Tańczący z wilkami
    The John Dunbar Theme
  • 2
    John Barry / Shirley Bassey
    Goldfinger
    Goldfinger
  • 3
    Cecilla Krull
    Dom z papieru
    My Life Is Going On
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2019 RMF Classic