Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

HILDEGARDA Z BINGEN

Hildegarda z Bingen, Sybilla znad Renu, ur. 1098, Bermersheim (Hesja), zm. 17 IX 1179, Ruppertsberg k. Bingen, średniowieczna mistyczka, wizjonerka, lekarka, benedyktynka. Od 8. roku życia przebywała w żeńskiej wspólnocie założonej przez błogosławionego Juttę ze Spanheim przy męskim klasztorze benedyktyńskim na Wzgórzu Św. Disiboda, w pobliżu Bingen nad Renem; od 1136 aż do śmierci pełniła funkcję przełożonej; 1150 kierowana przez nią wspólnota oddzieliła się od męskiego klasztoru i przeniosła do założego przez nią domu na Wzgórzu Św. Ruperta k. Bingen; 1165 założyła klasztor filialny w Eibingen, gdzie obecnie spoczywają jej szczątki; 1158–63 prowadziła działalność duszpasterską, podróżując po Niemczech. Proces kanonizacyjny H., który rozpoczął się w XIII w., nie został dotąd zakończony; od 1979 trwają starania o uznanie jej — oprócz św. Katarzyny ze Sieny i św. Teresy z Ávili — Doktorem Kościoła. Wspomnienie: 17 IX. Trzon literackiej spuścizny H. stanowią — powstałe 1141–74 — dzieła o charakterze wizyjnym: Sci vias Domini (znane jako Scivias, przedstawia stworzenie i historię zbawienia), Liber vitae meritorum (porusza problematykę kosmicznego dramatu walki dobra ze złem), Liber divinorum operum simplicis hominis (podejmuje zagadnienia antropologiczne i kosmologiczne, koncentrując się na związku człowieka z kosmosem oraz przyszłych dziejach Kościoła). Wokalne kompozycje religijne H. są zawarte w 2 zbiorach: Symphonia armonie celestium revelationum (rękopis z ok. 1175) i Ordo virtuum ; pierwszy zawiera 43 antyfony, 18 responsoriów, 7 sekwencji, 4 hymny, Kyrie, Alleluja i 3 inne utwory; drugi jest religijno-alegorycznym moralitetem scenicznym z 82 melodiami. Kompozycje religijne H. nie są związane z liturgią, prawdopodobnie powstały na potrzeby żeńskiego klasztoru na Wzgórzu Św. Ruperta — wiążą się ze świętami kościelnymi, z kultem świętych; wykazują także jednolitość stylistyczną pod względem literackim i muzycznym; muzyka, zbliżona charakterem do chorału gregoriańskiego, choć w dużym stopniu oryginalna, jest zanotowana neumami wczesnogermańskimi ( neumy), opiera się na tonacjach kościelnych, charakteryzuje się dużym ambitusem (do 2 oktaw), bogatą melizmatyką. H. jest też autorką dzieł o tematyce przyrodniczej (w ówczesnym tego słowa znaczeniu) — Liber subtilitatum diversarum naturarum creaturarum, medycznej — Causae et curae, które jest zarysem patologii i terapii (tematem obu jest biologiczno-fizjologiczny aspekt życia ludzkiego: od fazy embrionalnej poprzez kolejne etapy rozwoju i dojrzewania) i hagiograficznej — Vita sancti Ruperti i Vita sancti Disibodi ; zachował się zbiór ok. 300 listów, kierowanych do ówczesnych władców, papieży, filozofów, kleru oraz szerokiego kręgu pacjentów. Podstawą myśli H. jest przekonanie o tym, że Bóg, człowiek i świat są ściśle powiązane ze sobą: świat jest widzialną szatą Boga i jest zrozumiały jedynie w związku z Bogiem; Wszechświat jest jednością, charakteryzującą się harmonią, w której łączą się wszystkie siły, pierwiastki i przeciwieństwa; najważniejszym stworzeniem układu kosmicznego jest człowiek (mikrokosmos), będący odwzorowaniem Wszechświata (makrokosmos); w człowieku nazywanym Opus Dei idee Boże znajdują najdoskonalszy wyraz, bierze on także udział, dzięki swej działalności w świecie, w drugim stworzeniu; pełni funkcję pośrednika między stworzeniem a Bogiem; człowiek został stworzony jako istota cielesno-duchowa, jego ciało miało pierwotnie naturę światła; przed grzechem miał dar profetyczny, znajomość języka aniołów oraz prajęzyka: fundamentalnych dla wszystkich przyszłych języków struktur i zasad; z powodu wspólnych zasad języki (które jako możliwości istniały w pierwszym biblijnym człowieku, Adamie) mogą być przekładane jeden na drugi; mowa jest darem Ducha Świętego, dzięki któremu człowiek może poznać istotę rzeczy i wyrazić poznanie; upadek człowieka stał się początkiem skażenia świata, wciągnął Wszechświat w walkę ze złem oraz spowodował ruch — wcześniej statycznego — kosmosu; ruch ten sam w sobie nie jest znamieniem upadku, lecz świadectwem Bożej miłości, która utrzymuje w ten sposób kosmiczną harmonię i porządek; przywrócenie doskonałości Wszechświata jest związane ze zbawieniem człowieka.

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 08:38 Sergiusz Prokofiew Symfonia Klasyczna (2)
  • 08:46 Rod Stewart Smile
  • 08:49 Trevor Morris Main Titles/The Final Chapter/The Legacy Of Achievement
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 296, Sunday, 10 November 2019
  • 1
    John Barry
    Tańczący z wilkami
    The John Dunbar Theme
  • 2
    John Barry / Shirley Bassey
    Goldfinger
    Goldfinger
  • 3
    Cecilla Krull
    Dom z papieru
    My Life Is Going On
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2019 RMF Classic