Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

BUSONI FERRUCCIO

Busoni [buzo ni ] Ferruccio, ur. 1 IV 1866, Empoli k. Florencji, zm. 27 VII 1924, Berlin, wł. kompozytor i pianista. Po raz pierwszy wystąpił w wieku 8 lat, następnie odbył wiele podróży koncertowych. W 1881 został przyjęty do Accademia Filarmonica w Bolonii. Od 1888 działał jako profesor konserwatoriów w Helsinkach, Moskwie i Bostonie; 1894 osiadł w Berlinie; 1907–08 objął po E. Sauerze klasę wirtuozowską w konserwatorium w Wiedniu; następnie powrócił do Berlina na dawne stanowisko; 1913 został powołany na dyr. Liceo musicale w Bolonii; 1915 osiadł w Zurychu, 1920 objął mistrzowską klasę kompozycji w berlińskiej Akademie der Künste. Początkowo (do 1907) twórczość B. wykazywała wpływ muzyki neoromant., gł. F. Liszta. Zmiana zaznaczyła się, gdy kompozytor podjął próbę stworzenia nowego stylu, nawiązującego do muzyki klas. i barok. (gł. do twórczości J.S. Bacha), przeciwstawiającego się neoromantyzmowi z jego obsadową gigantomanią i wątkami programowymi. Jednak późniejsza twórczość B. tylko częściowo odpowiadała postulatom głoszonym przez kompozytora. Oprócz utworów w nowym stylu (np. Elegie na fortepian) powstawały w dalszym ciągu dzieła nawiązujące do rozbudowanej faktury Liszta (np. Fantasia contrappuntistica na fortepian). W zakresie twórczości operowej zdecydowanie przeciwstawiał się koncepcji dramatu muz. R. Wagnera, wskazując na możliwość odnowienia tego gatunku opierając się na formach tradycyjnych. W związku z tym w swych operach powrócił do dawnego podziału na tzw. numery. B. stworzył nowy teoret. system dźwiękowy, polegający na podziale całego tonu na 3 części, co w rezultacie daje skalę 18-stopniową. Utwory fortepianowe: Fantasia contrappuntistica (1910), liczne sonatiny (1910–22); Koncert na fortepian z solo altowym i chórem (1906), Indianische Fantasie (1914); utwory orkiestrowe: Suita (1888), Rondo arlecchinesco (1916); opery: Sigune oder Das versunkene Dorf (1889), Die Brautwahl (1912), Arlecchino oder Die Fenster (1917), Doktor Faust (1924, dokończona 1925 przez Ph. Jarnacha); utwory kameralne, chóralne, pieśni; opracowania fortepianowe utworów J.S. Bacha i in. kompozytorów. Ważniejsze publikacje: Entwurf einer neuen Asthetik der Tonkunst (1907), Von der Einheit der Musik (1923).

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 22:25 Anna Maria Jopek Czekanie
  • 22:28 Wojciech Kilar Temat
  • 22:30 Felix Mendelssohn Sen Nocy Letniej (Scherzo)
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 288, Sunday, 15 September 2019
  • 1
    Hans Zimmer
    Dunkierka
    End Titles
  • 2
    Elton John / Taron Egerton
    Rocketman
    Rocket Man
  • 3
    Henryk Kuźniak
    Vabank
    Ragtime Vabank
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2019 RMF Classic