Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

BRITTEN BENJAMIN

Britten [brıtn ] Benjamin, ur. 22 XI 1913, Lowestoft (hrab. Suffolk), zm. 4 XII 1976, Aldeburgh (tamże), ang. kompozytor, pianista i dyrygent; 1927–30 był uczniem F. Bridge’a, 1930–34 J. Irelanda w Royal College of Music w Londynie; 1939–42 przebywał w USA; świat. sławę B. ugruntowała 1945 londyńska prapremiera opery Peter Grimes ; 1947 osiadł w Aldeburghu, gdzie od 1948 organizował z E. Crozierem i P. Pearsem coroczne festiwale muz.; przewodził też English Opera Group, powołanej do popularyzacji ang. opery kameralnej; jako pianista (gł. akompaniator Pearsa) i dyrygent prowadzący wykonania własnych utworów koncertował w większości krajów eur. (w Polsce 1961), także w Azji, Australii i obu Amerykach. Twórczość B. jest wynikiem kompromisu między tradycją muz., zwłaszcza rodzimą (H. Purcell, Ireland), a szeroko pojętą nowoczesnością w muzyce eur. XX w. (wpływy G. Mahlera, B. Bartóka, I. Strawinskiego, później D. Szostakowicza, z którym łączyła B. przyjaźń i artyst. porozumienie). Styl muzyki B. odznacza się przewagą diatoniki, naśladowaniem melodyki języka ang., częstym stosowaniem w nowoczesny sposób tradycyjnych figur muz.-retorycznych, podporządkowaniem się neoklas. dyscyplinie formy, a zarazem skłonnością do podkreślania programowości i związków muz.-lit., upodobaniem do form wariacyjnych i ostinatowych (passacaglia). Idiom muzyczny B. realizuje się najpełniej w jego operach; poruszają one problemy psychol. i moralne, często pojawia się, zwłaszcza w dziełach manifestujących pacyfistyczne przekonania kompozytora, motyw ofiarowania nawiązujący do bibl. opowieści o Abrahamie i Izaaku; charakterystycznymi dla oper B. postaciami są romant., skłócony z otoczeniem samotnik i zadręczone dziecko — symbol utraconej niewinności. B. wskrzesił operę kameralną (The Rape of Lucretia, Glyndebourne 1946), odnowił średniow. dramat rel., zaszczepiając zarazem w eur. muzyce elementy sztuki Dalekiego Wschodu (3 przypowieści kośc.: Curlew River, The Burning Fiery Furnace, The Prodigal Son, Aldeburgh 1964–68; wyst. pol. przypowieści 1. pt. Rzeka krzyczących ptaków, Poznań 1984), zainicjował operę telewizyjną (Owen Wingrave, BBC 1971). Ważniejsze kompozycje: opery — Peter Grimes (Londyn 1945, Warszawa 1958), Opera żebracza (Cambridge 1948, Łódź 1957), Billy Budd (Londyn 1951), Śmierć w Wenecji (Snape 1973, Poznań 1987); balet The Prince of the Pagodas (Londyn 1957); symfonie (Spring Symphony 1949), Wariacje na temat F. Bridge’a na orkiestrę smyczkową (1937), The Young Person’s Guide to the Orchestra, wariacje i fuga na temat Purcella (1946), koncerty (fortepianowy 1938, skrzypcowy 1939), utwory kameralne (kwartety smyczkowe, Phantasy Quartet na obój, skrzypce, altówkę i wiolonczelę 1932), fortepianowe (Mazurka Elegiaca „In memoriam I.J. Paderewski” na 2 fortepiany 1941), chóralne, kantaty, War Requiem (Requiem wojenne 1961), liczne pieśni na głos z fortepianem i z orkiestrą (cykle Our Hunting Fathers 1936, Serenade 1943, Nocturne 1958), muzyka film. i teatralna.

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 19:55 Robert Wright Kismet - Main Title
  • 20:00 Franz Schubert Symfonia C-dur (3)
  • 20:13 Enya May It Be
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 285, Sunday, 16 June 2019
  • 1
    Elton John
    Król lew
    Can You Feel The Love Tonight
  • 2
    Daniel Bloom / Leszek...
    Słodki koniec dnia
    Poetessa
  • 3
    Alan Silvestri
    Forrest Gump
    Suita
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2019 RMF Classic