Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

BOULEZ PIERRE

Boulez [bule ] Pierre, ur. 25 III 1925, Montbrison, fr. kompozytor, dyrygent i pianista. Uczeń O. Messiaena, A. Vaurabourg-Honegger i R. Leibowitza. W 1946–56 był kier. muz. Compagnie Madeleine Renaud–Jean Louis Barrault, 1954–67 działał jako organizator koncertów nowej muzyki, zw. Domaine musical; 1955–67 prowadził wykłady kompozycji na Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadt, 1960–63 wykładał kompozycję w akad. muz. w Bazylei; 1967 został dyrygentem Cleveland Orchestra, 1971 I dyrygentem i kier. artyst. orkiestry BBC w Londynie (jako następca L. Bernsteina) i dyrygentem Orkiestry Filharmonicznej w Nowym Jorku (do 1977). Wczesne utwory B. (do ok. 1950) wykazują wpływ A. Schönberga, późniejsze opierają się na zdobyczach A. Weberna i Messiaena. Posługuje się w nich m.in. seriami barw instrumentalnych (Polyphonie X ), skalą ćwierćtonową (Le visage nuptial ), metodami totalnej organizacji materiału dźwiękowego (gł. w Structures ); B. pisze ponadto utwory elektroniczne, rozwiązuje zagadnienia muzyki przestrzennej, form aleatorycznych (III Sonata fortepianowa ), dąży do wypracowania nowych sposobów posługiwania się aparatem wokalnym. Ważniejsze kompozycje: 3 sonaty fortepianowe (1946, 1948, 1957), Livre pour quatuor à cordes (1949), poematy do słów R. Chara — Le visage nuptial na 2 głosy solowe, chór żeński i orkiestrę (1946, 5 poematów) i Le soleil des eaux na głosy i orkiestrę (1948–50, 2 poematy), Polyphonie X na 18 instrumentów (1952), 2 Études (1952, muzyka konkretna), Structures na 2 fortepiany (1952, 1956–61), Le Marteau sans Maître na głos altowy i 6 instrumentów (1953–54), Improvisation sur Mallarmé na sopran i zespół instrumentalny (1957), Doubles (1958), Poésie pour pouvoir na orkiestrę i taśmę (1958), Pli selon pli — Potrait de Mallarmé na sopran i zespół instrumentalny (1960), Éclat na zespół instrumentalny (1965), Figures, Doubles, Prismes na orkiestrę (1963–66), Domaines na klarnet i 21 instrumentów (1968), Livre pour cordes (1968), Piece for Dr. K. na zespół instrumentów (1969), Cummings ist der Dichter na 16 głosów solowych i 23 instrumenty (1970), Über das, über ein Verschwinden na chór (1970, utwór poświęcony pamięci Th.W. Adorno), Éclat/Multiples na orkiestrę (1968–71), Explosante fixe na instrumenty elektroniczne (1973, muzyka elektroniczna na żywo), Rituel — in memoriam Maderna (1975), Notations I i II na orkiestrę (1978, 1984), Repons na zespół kameralny, dźwięki komputerowe i live electronics (1981), Derive na zespół kameralny (1984), Mémoriale (...explosante — fixe...) na flet i zespół kameralny (1985), Initiale na instrumenty dęte (1987). Ważniejsze prace: Penser la musique d’aujourd’hui (1964), Relevés d’apprenti (1966), Werkstatt-Texte (1972).

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 22:10 Marcin Przybyłowicz Hunt or Be Hunted
  • 22:12 Tony Bennett, Amy Winehouse Body & Soul
  • 22:16 Dominic Frontiere Love Theme
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 286, Sunday, 23 June 2019
  • 1
    Daniel Bloom / Leszek...
    Słodki koniec dnia
    Poetessa
  • 2
    Elton John
    Król lew
    Can You Feel The Love Tonight
  • 3
    Lady Gaga / Bradley Cooper
    Narodziny gwiazdy
    Shallow
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Polityka Cookies. Prywatność. Copyright © 2019 RMF Classic