RMF Classic - www.rmfclassic.pl

Norma

Opera w dwóch aktach. Akcja rozgrywa się w Galii 50 lat p.n.e. Akt I Odsłona 1 Nocą, przed ołtarzem galijskiego boga Irmina, kapłan Orowist z druidami i wojownikami modli się o pomoc w wojnie z Rzymem. Po odejściu Gallów wchodzi prokonsul rzymski Pollio. Zwierza się swemu przyjacielowi, Flawiuszowi, że nie kocha już córki Orowista, kapłanki Normy, z którą żył w tajemnym związku i jest ojcem jej dwojga dzieci. Kocha teraz młodą i piękną kapłankę Adalgizę. Pragnie uprowadzić ją do Rzymu, by wziąć ślub przed ołtarzem bogini Wenus. Wchodzi Norma z kapłankami. Kochając Pollia, chce powstrzymać rodaków od wojny. Ostrzega, że bogowie nie są im przychylni i modli się o pokój. Kapłanki znikają. Zostaje Adalgiza, prosząca bogów o opiekę. Wchodzi Pollio i kapłanka gotowa jest z nim uciec. Odsłona 2 Do Normy przychodzi zaniepokojona Adalgiza, która chce zwierzyć się jej ze swej miłości. Norma słucha przychylnie, lecz jej serdeczność szybko przeradza się w rozpacz. Adalgiza na wieść o uczuciu Normy do Pollia rezygnuje z ucieczki, by nie ranić Normy. Akt II Odsłona 1 Zrozpaczona Norma pragnie zabić siebie i dzieci. Zmieniwszy zamiar, wzywa Adalgizę i prosi, by została żoną Pollia oraz po jej śmierci zastąpiła dzieciom matkę. Adalgiza odmawia, gdyż chce by Pollio pozostał wierny Normie. Odsłona 2 W świętym gaju Orowist oznajmia Gallom, że wkrótce przybędzie nowy prokonsul, sroższy od Pollia. Wzywa ich do walki. Klotylda donosi Normie, że misja Adalgizy nie powiodła się. Żądna zemsty Norma oznajmia więc na ołtarzu, że bogowie pomogą w walce. Chór wojowników krzyczy za Normą: "Wojna i zemsta!". Kiedy Orowist pyta o ofiarę, kapłani przyprowadzają Pollia, złapanego podczas próby porwania Adalgizy. Norma chcąc go ocalić, oddala zebranych i każe mu wyrzec się Adalgizy. Pollio odmawia. Norma przywołuje wszystkich i oświadcza, że drugą ofiarą dla bogów jest kapłanka, która złamała śluby występną miłością. Płonie stos, tłum żąda ofiary. Norma zaś mówi: "Tą kapłanką jestem ja". Następnie oddaje ojcu swe dzieci, zaś Pollio dopiero teraz pojmuje, jak wiele kryło się w jej sercu. Jego miłość do Normy wraca, gdy wstępują oboje na stos. (Streszczenie libretta według "Przewodnika operowego" J. Kańskiego)

Fidelio

Opera w dwóch (lub trzech, zależnie od wersji) aktach. Akcja rozgrywa się w więzieniu w pobliżu Sewilli, w XVIII wieku.

Akt I Odsłona 1 Marcelina odtrąca zaloty odźwiernego Jaquino. Serce dziewczyny podbił Fidelio – pomocnik jej ojca. Nie wie, iż Fidelio to przebrana kobieta – Leonora, żona zaginionego niedawno urzędnika Florestana. Florestan wykrył wielkie nadużycia gubernatora więzienia, Pizarra, więc Leonora przypuszcza, iż mąż znajduje się w więzieniu. Dzięki swemu przebraniu ma nadzieję go odnaleźć. Podczas gdy Marcelina rozmawia z Jaquinem, nadchodzą Rocco i Fidelio. Odsłona 2 Do więzienia przybywa Pizarro z orszakiem. Komunikuje Roccowi, iż minister Don Fernando przybędzie niebawem na inspekcję więzienia, gdyż doniesiono mu, że Pizarro trzyma tu swoich prywatnych nieprzyjaciół. Należy więc zgładzić więźnia trzymanego w sekretnym lochu. Gdy Rocco wzbrania się przed morderstwem, Pizarro oświadcza, iż uczyni to sam. Słyszy to Leonora i domyśla się, że chodzi o jej męża. Podejrzenia te utwierdzają się, gdy Florestana nie ma wśród więźniów, których pod pozorem przechadzki udało jej się wyprowadzić na światło dzienne. Akt II Odsłona 1 W najgłębszym lochu więzienia przebywa zakuty w łańcuchy Florestan. Nadchodzą Rocco z Fideliem, aby wykopać grób dla więźnia. Leonora poznaje męża. Gdy Rocco gwizdkiem daje znak, iż robota ukończona, wchodzi Don Pizarro. Leonora pozornie się oddala, lecz z ukrycia śledzi gubernatora i gdy ten zamierza się sztyletem na Florestana, występuje naprzód i grożąc Pizarrowi pistoletem, daje się poznać jako małżonka więzionego. W tej chwili głos trąbki zwiastuje przybycie ministra. Pizarro i Rocco wychodzą, aby go przywitać. Odsłona 2 Leonora z pomocą Rocca wyprowadza Florestana z lochu i stawia go przed ministrem jako dowód nikczemności Pizarra. Wśród radosnych okrzyków tłumu Don Fernando wita swego przyjaciela, którego uważał za zmarłego, Pizarro zaś zostaje wtrącony do własnego więzienia. (Streszczenie libretta według "Przewodnika operowego" J. Kańskiego)

Lunatyczka

Opera w dwóch aktach. Akcja rozgrywa się w Szwajcarii, pod koniec XVIII wieku. Akt I Odsłona 1 W górskiej wiosce mają się odbyć zaręczyny pięknej wieśniaczki Aminy z bogatym ziemianinem, Elwinem. Wchodzi Amina z przybraną matką, którą jest stara młynarka Teresa. Pojawia się też Elwin z notariuszem. Kiedy przed całą wioską młoda para wymienia pierścionki, do wsi zajeżdża kareta. Wysiadający z niej mężczyzna oświadcza, że jedzie do pobliskiego zamku, lecz zła droga i późna pora zmuszają go do szukania noclegu w oberży. Bierze udział w zabawie. Słucha opowiadań wieśniaków o straszącym we wsi widmie. Młodzieniec okazuje wiele galanterii Aminie i budzi tym zazdrość Elwina. Odsłona 2 Zapada noc. Wszyscy udają się na spoczynek. Szynkarka Liza poznaje w podróżnym hrabiego Rudolfa, dziedzica okolicznych włości. Chętnie darzy go swymi względami, lecz słysząc jakiś szelest, wymyka się z jego izby, gubiąc chustę. W otwartym oknie gospody ukazuje się biała postać. To Amina pogrążona w lunatycznym śnie, którą wieśniacy biorą za zjawę. Ona zaś śni o swym przyszłym mężu – Elwinie. Hrabia Rudolf trwa chwilę oczarowany zjawiskiem, a następnie, by nie kompromitować Aminy, wychodzi. Tymczasem kochająca od dawna Elwina i zazdrosna o Aminę Liza sprowadza Elwina i wieśniaków. Obudzona brutalnie Amina nie wie, jak znalazła się w izbie hrabiego. Zagniewany Elwin zwraca jej pierścionek. Akt II Odsłona 1 Wieśniacy idą na zamek hrabiego, aby prosić go o wyjaśnienia. Choć Hrabia świadczy o niewinności Aminy, to Elwin nie daje się przekonać. Odsłona 2 Chcąc się zemścić na Aminie za jej rzekomą zdradę, Elwin postanawia ożenić się z Lizą. Nie dopuszcza do tego stara Teresa, która przeczuwając podstęp Lizy pokazuje młodzieńcowi jej chustę znalezioną w pokoju hrabiego. Mimo to Elwin nie wierzy jeszcze w niewinność Aminy. Ale oto zapada wieczór i w oknie młyna pojawia się biała postać Aminy. Elwin, hrabia Rudolf i wieśniacy widzą teraz, jak pogrążona we śnie, marząc o swym ukochanym, idzie przez wąską kładkę nad rwącym potokiem. Teraz już Elwin jest całkowicie przekonany o swoim błędzie i po chwili, gdy Amina budzi się z lunatycznego snu, błaga ją o przebaczenie. (Streszczenie libretta według "Przewodnika operowego" J. Kańskiego)

Purytanie

Opera w trzech aktach. Akcja rozgrywa się w XVII wieku, w Szkocji. Akt I Odsłona 1 Sir Richard Forth bez wzajemności kocha córkę lorda Waltona, gubernatora twierdzy purytanów. Ryszard wie, że Elwira kocha lorda Artura Talbota, zwolennika dynastii Stuartów. Z bólem opowiada przyjacielowi, Bruno Robertonowi, o swych uczuciach. Odsłona 2 Lord Walton, wiedząc o miłości Sir Richarda do Elwiry, waha się, czy zezwolić na jej związek z Arturem. Wreszcie dla szczęścia córki, wyraża zgodę na małżeństwo. Elwira dowiaduje się tego od stryja. Odsłona 3 Lord Artur przybywa do zamku z orszakiem i darami na uroczystość zaręczyn. Zachwyt budzi biały welon ślubny, który Elwira przymierza z dziecinną radością. Na zamku Artur poznaje tajemniczą lady Willford. W rzeczywistości jest to królowa Henrietta, wdowa po królu Karolu I Stuarcie, ściętym z wyroku cromwellowskiego parlamentu. Ponieważ grozi jej śmierć, Artur narażając swe szczęście i życie wyprowadza królową, ubraną w welon Elwiry. Straże nie zatrzymują ich. Sir Richard Forth, który rozpoznał królową, pozwala im wyjść. W ten sposób chce pozbyć się przeciwnika. Elwira, na wieść o ucieczce Artura z obcą kobietą, popada w obłęd. Akt II Sir Richard oznajmia żołnierzom, że Artur został pojmany, a purytański parlament wyjął go spod prawa i skazał na śmierć. Obłąkana Elwira krąży po obozie wojsk purytańskich i opowiada o swej miłości. Stryj Elwiry wierzy, że widok Artura przywróci jej zdrowie. Prosi Sir Richarda, jako komendanta wojskowego, by wstrzymał egzekucję. Richard jednak odmawia udając, że nie pozwala mu na to honor i patriotyzm. Swym fanatyzmem zaraża Sir George'a, który sprzyjał Arturowi. Akt III Artur ucieka z więzienia i spotyka Elwirę, która na jego widok odzyskuje jasność umysłu. Ucieczka zostaje odkryta. Znów pojmanego Artura ratuje od śmierci goniec Cromwella przynosząc dekret o ogólnej amnestii. Lord Artur odzyskuje wolność i może poślubić Elwirę. (Streszczenie libretta według "Przewodnika operowego" J. Kańskiego)

Potępienie Fausta

Legenda dramatyczna w czterech częściach. Część I O wschodzie słońca Faust wędruje po węgierskiej równinie, przyglądając się śpiewom i tańcom wieśniaków. Pogodny nastrój przerywa pojawienie się żołnierzy. Dźwięk trąbki wzywa naród do walki o wolność. Część II Odsłona 1 Sędziwy Faust myśli już o śmierci, kiedy zjawia się wysłannik piekieł – Mefistofeles i obiecuje mu wieczną młodość. Odsłona 2 Szatan prowadzi Fausta do winiarni Auerbacha w Lipsku, gdzie wesoło bawi się grono mieszczan i studentów. Mefistofeles przyłącza się do zabawy, intonując „Pieśń o pchle”. Odsłona 3 Śpiącemu Faustowi Mefistofeles ukazuje postać Małgorzaty. Po przebudzeniu Faust chce odnaleźć dziewczynę i szatan przenosi go do miasta, w którym mieszka Małgorzata. Odsłona 4 W średniowiecznym mieście słychać śpiewy żołnierzy powracających z wojny i piosenki rozbawionych studentów. Część III Mefistofeles nakazuje duchom płomieni, aby otoczyły miejsce spotkania Małgorzaty z Faustem. Kiedy dziewczyna budzi się, ze zdumieniem spostrzega Fausta obok siebie. Przy czułych wyznaniach zastaje ich świt i ciekawskie spojrzenia sąsiadów. Część IV Odsłona 1 Faust szybko zapomniał Małgorzacie. Nieszczęśliwa śpiewa pieśń o utraconej miłości. Odsłona 2 Faust rozmyśla o pustce i nicości tego świata. Jego duszę koi jedynie piękno przyrody. Dowiaduje się od Mefistofelesa, że Małgorzata, oskarżona o otrucie swojej matki, została wtrącona do więzienia. Szatan zgadza się jej pomoc jedynie za cenę duszy Fausta. Po podpisaniu cyrografu zjawiają się po nich dwa zaczarowane rumaki. Odsłona 3 W szalonym pędzie Faust i Mefistofeles mijają grupę wieśniaków, modlących się pod krzyżem i figurą świętej Magdaleny. Nagle krzyż zostaje obalony przez piorun, a jeźdźców otaczają piekielne zjawy. Słychać dźwięki dzwonów i echo głosu Małgorzaty, ale Mefistofeles porywa Fausta w otchłań piekielną. Odsłona 4 Moce piekielne cieszą się z przybycia Fausta. Odsłona 5 Anielskie głosy wzywają Małgorzatę i unoszą jej duszę do nieba. (Streszczenie libretta według "Przewodnika operowego" J. Kańskiego)

Carmen

Opera w czterech aktach. Akcja rozgrywa się w Sewilli i okolicach, około 1820 roku. Akt I Jeden z placów Sewilli, koszary naprzeciw fabryki cygar. Micaela, narzeczona sierżanta Don Josego, dowiaduje się, że nie ma go jeszcze i szybko odchodzi, ignorując zaloty sierżanta Moralesa. Gra trąbka. To porucznik Zuniga i sierżant Don Jose prowadzą zmianę warty. W fabryce słychać dzwonek na przerwę. Piękna Cyganka Carmen, jedna z robotnic, drwi z męskich zalotów, jednak działa na nią obojętność Don Josego. Wracając do pracy, wręcza sierżantowi kwiat. Zjawienie się Micaeli przywraca spokój w sercu Don Josego. Wtem z fabryki dobiegają krzyki i sierżant z oddziałem ma przywrócić tam ład. Po chwili wraca prowadząc Carmen, która zraniła nożem koleżankę. Grozi jej więzienie - jednak Cyganka rozkochuje w sobie sierżanta, który wypuszcza ją na wolność. Akt II Gospoda Lillas Pastii. Carmen oraz jej przyjaciółki śpiewają i tańczą w takt kastanietów. Pojawia się słynny toreador, Escamillo. Jest zachwycony urodą Carmen, lecz zrazu nie zyskuje jej względów. Cyganka czeka na powrót Don Josego z więzienia. Gdy sierżant zjawia się, Carmen bez skutku usiłuje namówić go na przemytniczą wyprawę. Cyganka jest zawiedziona i zła. Nieoczekiwanie pojawia się w gospodzie porucznik Zuniga. Zaleca się do Carmen. Don Jose rzuca się na oficera z bronią w ręku – do armii nie ma już powrotu. Eks-sierżant dołącza do przemytników i ucieka z nimi w góry. Akt III Cygankę nudzi już Don Jose. Myśli raczej o pięknym Escamillo. Frasquicie i Mercedes karty przepowiadają miłość i szczęście, Carmen zaś zwiastują śmierć. Przemytnicy ruszają na wyprawę - jedynie Don Jose zostaje na straży obozu. W dolinie zjawia się Micaela szukająca narzeczonego. Płoszy ją nagły strzał - Don Jose wypalił niecelnie do kogoś, kto krył się za skałami. Nieznajomym okazał się Escamillo. Szybko wychodzi na jaw, że kocha Carmen. W walce rywali przegrywa Escamillo. Cyganka ocala toreadorowi życie i daje odczuć, że nie jest jej obojętny. Escamillo zaprasza wszystkich na swój występ w Sewilli i odchodzi. Don Jose urządza Carmen scenę zazdości, którą przerywa zjawienie się Micaeli. Dziewczyna przynosi wieść, że matka Don Josego ciężko choruje z żalu i przed śmiercią chce zobaczyć syna. Eks-sierżant spieszy do niej z Micaelą, a odchodząc zapowiada Carmen zemstę. Akt IV Przed „Plaza de toros” w Sewilli tłum wita Escamilla, który zjawia się w towarzystwie wystrojonej Carmen. Cyganka lekceważy ostrzeżenia przed zemstą Don Josego. Ten zjawia się na placu i odnajduje Carmen. Raz jeszcze błaga kochankę, by porzuciła toreadora. Na próżno - dziewczyna woli raczej śmierć, niż powrót do mężczyzny, którego nie kocha. Spoza murów okalających widownię słychać okrzyki i oklaski na cześć zwycięskiego toreadora. Carmen podbiega ku bramie, chcąc jak najprędzej ujrzeć Escamilla. Wtedy oszalały z rozpaczy Don Jose przebija ją sztyletem. (Streszczenie libretta według „Przewodnika operowego” J. Kańskiego)

Poławiacze pereł

Opera w trzech aktach. Akcja rozgrywa się w wiosce rybackiej na Cejlonie. Akt I Cejlońscy rybacy i poławiacze pereł tańcem i śpiewem święcą wybór wodza wioski. Został nim dzielny i doświadczony Zurga. Kiedy mieszkańcy przysięgają mu posłuszeństwo, do wioski, po długiej nieobecności przybywa Nadir, przyjaciel Zurgi. Obaj wspominają, kiedy to wędrując wspólnie, zakochali się w pięknej kapłance z Candy. W imię przyjaźni postanowili wyrzucić z serca uczucie, które mogłoby uczynić ich wrogami. Na pytanie Zurgi Nadir odpowiada, iż dochował przysięgi i choć nie zapomniał o kapłance, to jednak jej nie szukał. Do brzegów wyspy przybija łódź wioząca Leilę, kapłankę Brahmy. Jej modlitwy mają chronić mieszkańców wioski w czasie morskich wypraw. Leila składa przed Zurgą przysięgę, iż dla służby bożej wytrwa w czystości, inaczej czeka ją śmierć. Choć jej twarz zakrywa welon, Nadir po głosie rozpoznaje ukochaną. Leila także rozpoznaje Nadira i Zurgę. Boi się, ponieważ od dawna kocha Nadira. Decyduje się jednak wypełnić posłannictwo. Wraz z chórem kapłanów i ludu prosi potężnego Brahmę o opiekę nad plemieniem. Akt II W mroku nocy, zmyliwszy czujność strzegących Leili strażników, przybywa do niej Nadir. Mimo zagrożenia miłość tłumi wszelką ostrożność i rozwagę. Niestety, kapłan Nurabad wyśledził ich spotkanie i podniósł alarm. Schwytani zostają doprowadzeni przed oblicze Zurgi. Ten początkowo pragnie oszczędzić przyjaciela i uwolnić oboje. Kiedy jednak spada zasłona z twarzy dziewczyny, Zurgę ogarnia zazdrość i gniew. Postanawia, iż oboje będą o świcie straceni. Akt III Odsłona 1 W nocy Zurga pogrąża się w posępnych rozmyślaniach. Chce zemścić się na Nadirze i Leili, a jednocześnie rozpacza na myśl, że skazał oboje na śmierć. Mimo to odrzuca prośby Leili, która błaga, by ocalił Nadira. Daje Zurdze swój naszyjnik, by oddał go jej matce. Wówczas Zurga poznaje swój własny dar dla dziewczyny, która kiedyś ocaliła mu życie. W jego duszy zachodzi zmiana. Odsłona 2 Rankiem tłum oczekuje skazańców. Jednak Zurga, podstępem oddaliwszy całą ludność od miejsca egzekucji, uwalnia Leilę i Nadira, sam zaś pozostaje, by zginąć z rąk oszukanych współplemieńców. (Streszczenie libretta według "Przewodnika operowego" J. Kańskiego)

Kniaź Igor

Opera w czterech aktach, z prologiem. Akcja rozgrywa się na Rusi w XII wieku. Prolog Jest rok 1185. Kniaź Igor Światosławowicz przygotowuje wyprawę wojenną przeciw Połowcom. Niespodziewanie w środku dnia ziemię ogarnia mrok. Przerażeni żołnierze usiłują odwieść Igora od zamierzonej wyprawy. Wódz nie ustępuje. Księżna Jarosławna wychodzi pożegnać mężczyzn. Igor zleca bratu Jarosławny, księciu Włodzimierzowi Halickiemu, opiekę nad żoną. Rycerze odjeżdżają. W mieście pozostają Skuła i Jeroszkin, dwaj grajkowie, którzy boją się wzięcia udziału w wyprawie. Akt I Odsłona 1 Na dworze w Putywlu książę Włodzimierz pokazuje swe prawdziwe oblicze – hulaki i rozpustnika. Rej wśród pijanej czeladzi wodzą Skuła i Jeroszkin. Nocą Włodzimierz porywa dziewczynę z dworu Jarosławny. Pijana gromada postanawia obwołać go kniaziem. Odsłona 2 Dwórki proszą księżnę Jarosławnę o pomoc w uwolnieniu porwanej dziewczyny. Zjawia się Włodzimierz i nie potrafi sprzeciwić się księżnej. Nagle pojawiają się bojarzy z wieścią, iż wojska Igora zostały rozbite, a on dostał się do niewoli. Księżna rozkazuje przygotować miasto do obrony. Akt II Obóz Połowców. Córka ich chana – Kończakówna – podbija serce młodego Włodzimierza, syna Igora, który wraz z ojcem znalazł się w niewoli. Młodzi wyznają sobie miłość. Igor, choć tęskni za Rusią i żoną, odrzuca propozycję nawróconego na chrześcijaństwo Połowca Owłura, który chce mu ułatwić ucieczkę. Chan Kończak, który nie traktuje Igora jak niewolnika i chciałby się z nim sprzymierzyć, urządza na jego cześć barwne widowisko. Akt III Igor ogląda powrót Połowców ze zwycięskiej wyprawy na Ruś. Postanawia posłuchać rad Owłura i uciec z niewoli. Wśród Połowców zostaje jednak zakochany Włodzimierz. Chan oddaje mu córkę za żonę. Akt IV Wśród jeźdźców zbliżających się do Putywla Jarosławna rozpoznaje Igora. Nie wszystkich jednak cieszy jego powrót – Skuła i Jeroszkin, którzy dotąd wyśmiewali nieudaną wyprawę, są teraz przerażeni. Wpadają na pomysł, by jako pierwsi obwieścić całemu miastu powrót kniazia. Bojarzy i lud z radością witają Igora i zapominają o winach grajków. (Streszczenie libretta według "Przewodnika operowego" J. Kańskiego)

Mefistofeles

Opera w czterech aktach, z prologiem i epilogiem. Akcja rozgrywa się w średniowieczu i w czasach starożytnych. Prolog Chór aniołów śpiewa na cześć boskiego majestatu. Ave Signor - powtarza szyderczo Mefistofeles i drwi z boskich dzieł. Bóg oznajmia, że dowodem szatańskiej potęgi byłoby opanowanie duszy Fausta. Mefistofeles przyjmuje wyzwanie. Akt I Frankfurt. W tłumie mieszczan doktor Faust rozpoznaje przebranego w zakonny habit Mefistofelesa. Odchodzą do pracowni uczonego. Faust, czując pustkę i nicość ziemskiego życia, zgadza się zapłacić Szatanowi swą duszą za odsłonięcie wszelkich tajemnic i rozkoszy świata. Stawia jeden warunek - musi przeżyć chwilę, która sprawi, że zechce dla niej zatrzymać bieg czasu. Mefistofeles zgadza się. Przywróciwszy Faustowi młodość Szatan prowadzi go do pięknej Małgorzaty. Faust uwodzi ją. Popycha również do mimowolnej zbrodni - poleca dziewczynie przygotować środek nasenny dla jej matki, a zamiast narkotyku doręcza truciznę. Potem wędruje z Mefistofelesem na górę Brocken. Trwa noc Walpurgii, sabat czarownic. Fausta dręczy myśl o Małgorzacie i wspomnienie popełnionej zbrodni. Razem z Mefistofelesem wyruszają w drogę. Akt III Małgorzata, która porzucona przez kochanka zabiła swe dziecko, wtrącona zostaje do więzienia. Tragiczne wydarzenia doprowadziły ją do obłędu. Na widok ukochanego odzyskuje na chwilę jasność umysłu, lecz wkrótce umiera w ramionach Fausta. Prosi Boga, by jej nie potępiał. Akt IV Szatan ukazuje Faustowi Arkadię – królestwo nimf, faunów i półbogów oraz najpiękniejszą kobietę świata - Helenę trojańską. Faust zdobywa jej miłość. Epilog Miłość Heleny nie daje Faustowi szczęścia. Wędruje dalej przez krainy i epoki, nigdzie nie znajdując ukojenia. Nie przeklina już jednak świata i ludzi, a błogosławi ich i chce dla nich pracować. Często myśli o niebie i wypowiada wreszcie słowa, na które tak długo czekał szatan: „Trwaj chwilo, jesteś piękna!” Umiera wyzwolony spod władzy szatana. Na jego martwe ciało padają z nieba róże - symbol przebaczenia i odkupienia. (Streszczenie libretta według "Przewodnika operowego" J. Kańskiego)

Medea

Opera w pięciu aktach, z prologiem. Akcja toczy się w Koryncie, w czasach mitycznych. Prolog Wieśniacy śpiewają hymny pochwalne na cześć króla Ludwika XIV i wzywają trzy boginie: chwały, zwycięstwa i wojny. Bogini zwycięstwa, Victoria, opowiada że osiedliła się we Francji z powodu jej mądrego władcy, który pragnie pokoju. Akt I Medea ze swoim mężem Jazonem mieszka w Koryncie. Władcą Koryntu jest Kreon, sprzymierzony z Oronte, księciem Argos, któremu obiecał dać za żonę swoją córkę Kreuzę. Medea podejrzewa Jazona o to, że kocha on córkę króla... Akt II Kreon każe Medei opuścić Korynt, ponieważ ludzie się jej boją. Władca Koryntu popiera miłość Jazona i swojej córki. Akt III Medea mówi księciu Oronte o uczuciu Jazona do Kreuzy, które błogosławi Kreon. Zazdrosna kobieta zatruwa szatę przeznaczoną dla córki króla. Akt IV Kreuza zakłada szatę, ale trucizna nie działa. Medea mówi Oronte, że nie może dojść do połączenia Jazona i Kreuzy. Ostrzega też Kreona, że jeśli zgodzi się na ten związek, ona nigdy nie opuści Koryntu. Król nakazuje ją aresztować, ale Medei udaje się uciec oraz za pomocą czarów sprowadzić szaleństwo na Kreona. Akt V Kreuza błaga Medeę, aby ta uleczyła króla, tymczasem przybywa posłaniec z wiadomością, że Kreon zabił Oronte i siebie w napadzie szału. Kreuza chce się zemścić, lecz trucizna w jej szacie zaczyna działać. Kiedy Jazon pragnie pomścić umierającą księżniczkę, Medea grozi, że zabije także ich wspólne dzieci i niszczy cały pałac koryncki...