RMF Classic

Akcja powieści Michela Vittoza rozpoczyna się we Włoszech na początku wieku, a potem prowadzi czytelnika przez czasy Mussoliniego aż do początków II wojny światowej.

Instytut Giulianiego jest opowieścią rozpisaną na wiele głosów, rozmową umarłych, na co wskazuje tytuł, opowiadaną kilkanaście lat po zamknięciu pensjonatu. Dzieło jednocześnie epickie, poetyckie, tragiczne, hultajskie, metafizyczne, historyczne, polityczne i fantastyczne…

Wątły stary ogrodnik zafascynowany przez liczby, kucharka o obfitych kształtach, młoda wdowa pełna namiętnej zmysłowości, inżynier linii Maginota, dzieciak, który każe się nazywać Grubym Joe, by bardziej przypominać chicagowskiego gangstera, kościsty gruźlik, profesor ukrywający się na strychu, twórca instytutu, który nosi jego imię – to główni mieszkańcy Instytutu Giulianiego, renomowanego pensjonatu dla nieuleczalnie chorych.

Pełna humoru, zaskakująca paradoksami, mieszająca to, co realne z wyobrażonym, powieść Vittoza mieści się w nurcie realizmu magicznego i wskrzesza zapomnianą tradycję cyklów powieściowych. Krytycy literaccy porównują ją z dziełami Jamesa Joyce’a, Marcela Prousta, Tomasza Manna, Georges`a Pereca, Umberto Eco.

Czytelnika Vittoza pochłoną wszechświat, intrygi i zagadki (…) Mityczna i filozoficzna powieść (…) pełna postaci nieprawdopodobnych, zebranych w widmowym domu w Wogezach, sprawia jednak, że przywiązujemy się do jej bohaterów tak samo, jak do tych, których wykreowali powieściopisarze „realistyczni”.
Francois Taillandier, Le Figaro

Od tej książki nie można się oderwać aż do ostatniej strony (…) Wewnętrzna intymna archeologia. Realizm magiczny. Rozszyfrowane sny. Na dalszy ciąg czeka się z niecierpliwością.
Xavier Houssin, Point de Vue

Michel Vittoz (ur. 1946) – tłumacz literatury obcej (m.in. Strindberga, Szekspira, Ibsena), dramaturg, pisarz. Jego działalność dramaturgiczna, rozpoczęta w 1974 r., związana była m.in. z Teatrem du Miroir i brukselską Operą Narodową, Teatrem Narodowym Varia Theatre w Strasburgu, Operą Nicejską, paryską Operą Comique i Operą w Lyonie. Jako powieściopisarz zadebiutował w 1990 r. Edypem w Panamie (Oedipe a Paname). W 2001 r. wydał kolejną powieść pt. Śmiech urzędnika (Le rire de l`employe). Instytut Giulianiego (2002 r.) to trzecia jego powieść, stanowi zarazem pierwszą cześć siedmiotomowego cyklu pt. Rozmowy umarłych (La conversation des morts).


Michel Vittoz
Instytut Giulianiego. Rozmowy umarłych
Przełożyła Ewa Wieleżyńska
Wydawnictwo Literackie 2005