RMF Classic

Muzyka: Richard Strauss
Libretto: Hugo von Hofmannstahl
Premiera: Drezno

Komedia muzyczna w trzech aktach. Akcja rozgrywa się w Wiedniu, w pierwszych latach panowania Marii Teresy. Akt I Księżna von Werdenberg potajemnie przyjmuje swojego młodego kochanka, Oktawiana Rofrano. Bojąc się powracającego z polowania męża, pośpiesznie przebiera go w strój pokojówki. Niespodziewanym gościem okazuje się jednak baron Ochs von Lerchenau. Zamierza ożenić się z młodziutką Zofią Faninal, córką bogatego dostawcy wojskowego, ale ma pewien problem. Potrzebny jest mu posłaniec, ponieważ według zwyczaju oświadczając się, należy posłać ukochanej srebrną różę. Księżna postanawia, że to Oktawian zostanie gońcem. Rzekoma pokojówka jest, nawiasem mówiąc, synem barona. A że ma ładną twarz, baron zerka w jej stronę. Plany małżeńskie zupełnie go przy tym nie krępują. Akt II Gdy Oktawian jako posłaniec spotyka Zofię Faninal, natychmiast zakochuje się w niej z wzajemnością. Budzi to sprzeciw zarówno starego Faninala, jak i, rzecz jasna, wcześniejszego kandydata na męża. Kiedy obydwaj wyrażają swoje oburzenie, Oktawian w energicznych słowach demaskuje barona jako podstarzałego uwodziciela i łowcę posagów. Wyzywa go na pojedynek, a tchórzliwy arystokrata poddaje się zaraz po lekkim zranieniu go w rękę. Takie zachowanie kompromituje go w oczach Zofii. Jednak po chwili wraca mu dobry humor, bo dowiaduje się, że „pokojówka” księżnej zaprasza go na schadzkę do pobliskiej oberży. Akt III Przybyły na umówione miejsce baron staje się ofiarą spisku. Ludzie wynajęci przez włoskiego intryganta Valzacchiego, co chwilę przerywają mu umizgi do przebranego za pokojówkę Oktawiana. Towarzyszka Valzacchiego, Anni-na, po założeniu czarnego wdowiego stroju zjawia się w pewnym momencie w gospodzie z czwórką dzieci i odgrywa scenę porzuconej przez barona nieszczęśliwej małżonki. Wreszcie przyglądający się zajściu komisarz policji aresztuje barona pod zarzutem próby uwie-dzenia niewinnego dziewczęcia. A gdy w drzwiach gospody staje Faninal z Zofią, baronowi wydaje się, że oszalał - ale i komisarz policji domyśla się już, że wydarzenia w których uczestniczy są farsą. Stary baron zostaje więc całkowicie ośmieszony. Zaproszona do gospody księżna Werdenberg rozumie, że traci Oktawiana, ale wie również że lata jej urody minęły i nie ma prawa zatrzymywać kochanka. (Streszczenie libretta według "Przewodnika operowego" J. Kańskiego)