punktualizm [łac. ], technika kompozytorska, stworzona w XX w. przez A. Weberna (np. Wariacje fortepianowe op. 27, Wariacje na orkiestrę op. 30) i rozwinięta w latach 50. przez jego kontynuatorów: P. Bouleza, L. Nona, K. Stockhausena; charakteryzuje ją zerwanie więzi między dźwiękami, wskutek czego są one traktowane jako punkty — autonomiczne wartości brzmieniowe (rozdzielone pauzami i dużymi interwałami); p. wiąże się z › dodekafonią, z › aleatoryzmem (np. u J. Cage’a), niekiedy opiera się na skalach modalnych (np. u O. Messiaena); z kompozytorów pol. technikę tę stosowali przejściowo m.in. : B. Szabelski, H.M. Górecki, W. Kotoński, K. Serocki, K. Penderecki.