alikwoty [łac. aliquot kilka ], tony harmoniczne, tony górne, tony składowe, przytony, sinusoidalne tony składowe dźwięku słyszalnego o drganiu okresowym; ich częstotliwości pozostają w stosunkach 1:2:3:4 itd.; pierwszy a. nosi nazwę tonu podstawowego i określa wysokość dźwięku, wyższe określają barwę dźwięku, w czym istotną rolę odgrywają grupy a. o wydatnie zwiększonej amplitudzie, zw. formantami; między kolejnymi a. dźwięku tworzą się naturalne interwały muz.: oktawa (2:1), kwinta (3:2), kwarta (4:3), tercja wielka (5:4), tercja mała (6:5), które przyjęły się jako podstawa budowy skal muz. i systemu interwałowego, wpłynęły zwłaszcza na obecną formę systemu tonalnego, tzw. systemu dur-moll; interwały powstające z relacji pierwszych sześciu a. są elementami rozłożonych trójdźwięków: majorowego i minorowego, stanowiących podstawę harmonii tonalnej.