Albert Eugen d’, ur. 10 IV 1864, Glasgow, zm. 3 III 1932, Ryga, niem. kompozytor i pianista, pochodzenia fr.-angielskiego; 1882–84 był uczniem F. Liszta w Weimarze, gdzie 1895 został kapelmistrzem opery dworskiej; 1907 objął stanowisko dyr. Hochschule für Musik w Berlinie; dzięki koncertom w Europie i Stanach Zjedn. zdobył sławę jednego z największych pianistów epoki; po latach sukcesów pianistycznych poświęcił się kompozycji; najpopularniejsze opery d’A.: Niziny (Praga 1903, pol. premiera: Warszawa 1911) i Zamarłe oczy (Drezno 1912, Warszawa 1922) nawiązują do wzorów wł. weryzmu; komponował też opery komiczne (Die Abreise, Frankfurt n. Menem 1898), koncerty (2 fortepianowe, wiolonczelowy), utwory orkiestrowe, kameralne, fortepianowe, pieśni; redaktor wydań dzieł J.S. Bacha i F. Liszta.