albańska muzyka, muzyka Albańczyków. Muzyka profesjonalna. O kultywowaniu muzyki w staroż. Ilirii świadczą m.in. wykopaliska archeol.; w IV w. działał na tym terenie Niketa z Ramesiany, autor pieśni starochrześc., w XII w. — I. Kukuzeł, reformator bułg. śpiewu cerkiewnego; odrodzenie profesjonalnej m.a. nastąpiło po odzyskaniu niepodległości 1912; zaczęli tworzyć kompozytorzy — F. Ndoja, M. Gjoka, T. Floqi, L. Filaj, K. Kono, P. Dungu, F.S. Noli, T. Nashi, P. Jakova, T. Daija, Ç. Zadeja, P. Gaci, śpiewacy — M. Ciko, K. Antoniu, śpiewaczki — M. Paluca Kraja, J. Filçe, T. Tashko Koço; po II wojnie świat. powstały w Tiranie instytucje muz.: filharmonia (1950), opera (1953), konserwatorium (1962), także Państw. Orkiestra Radia i Telewizji. Muzyka ludowa. Ludowa m.a. wykazuje podobieństwa do muzyki krajów bałk., są widoczne wpływy arabskie, tureckie, także wł.: częste metra nieparzyste, rytmy aksakowe, tempo rubato, instrumenty (zurka, tupan), maniery wykonawcze (melizmatyka, deformacja barwy głosu przez uciskanie gardła lub policzków); zespołowe wykonawstwo, wielogłosowość (liczne burdony, współbrzmienia sekundowe).