Agazzari [agacca ri ] Agostino, ur. 2 XII 1578, Siena, zm. 10 IV 1640, tamże, wł. kompozytor i teoretyk muzyki; jeden z pierwszych przedstawicieli monodii i stylu koncertującego w szkole rzym.; do ok. 1600 przebywał prawdopodobnie w Sienie; 1602–06 był dyrygentem kapel w Rzymie, od 1606 czł. Accademia degli Intronati w Sienie, od 1607 kapelmistrz w katedrze tamże; jeden z pierwszych sformułował w traktacie Del sonare sopra’l basso con tutti li stromenti... (1607) zasady basso continuo; muz. twórczość Agazzariego, prócz kilku ksiąg madrygałów — w większości rel. (4 księgi Sacrae cantiones, 3 księgi psalmów, msze, motety, litanie), jest utrzymana zarówno w kontrapunktycznym stylu postpalestrinowskim, jak w stylu monodii akompaniowanej; w dramacie pastoralnym Eumelio (wyd. 1606) Agazzari wprowadził typ recytatywu śpiewniejszego niż w twórczości monodystów florenckich oraz wiązał odpowiednie zwroty melodyczne z poszczególnymi postaciami dramatu.