a cappella [a kape lla ; wł., jak w kaplicy, w stylu kaplicowym ], śpiew bez akompaniamentu instrumentów, rodzaj muzyki przeznaczonej do wykonania wyłącznie chórowego; religijne śpiewy chóralne bez towarzyszenia instrumentów wykonywano tradycyjnie w kaplicach — stąd nazwa a capella; także styl muzyczny oparty na śpiewie wielogłosowym (chóralnym) bez towarzyszenia instrumentalnego; polifoniczna muzyka wokalna a capella, kościelna i świecka, osiągnęła szczyt rozwoju w okresie renesansu (XV–XVI w.), zwłaszcza w twórczości Josquina des Prés i G.P. da Palestriny, w Polsce — w twórczości Wacława z Szamotuł; wyłącznie w stylu a capella jest utrzymana wokalna muzyka cerkiewna.