Encyklopedia muzyki RMF Classic

Początkowa litera hasła w Encyklopedii:

RAMEAU JEAN PHILIPPE

Rameau [ramo ] Jean Philippe , ur. przed 25 IX 1683 (data chrztu), Dijon, zm. 12 IX 1764, Paryż, francuski kompozytor, organista, klawesynista i teoretyk muzyki; jeden z głównych przedstawicieli klawesynistów francuskich. Był synem organisty katedry Saint Étienne w Dijon. W młodości odbył krótką podróż do Włoch, następnie zajmował stanowiska kapelmistrza katedry w Awinionie, organisty w Clermont-Ferrand, Dijon, Lyonie i w kilku kościołach w Paryżu, gdzie 1723 osiadł na stałe, poświęcając się twórczości, wykonawstwu i działalności organizatorskiej. W 1741 otrzymał tytuł compositeur de la chambre du roi . Jako zdecydowany zwolennik muzyki francuskiej uznawał jej wyższość nad stylem muzyki włoskiej i podczas sporu między buffonistami a antybuffonistami (ok. 1752) stał się celem ataków zwolenników opery włoskiej, na których czele stał J.J. Rousseau. Twórczość R. obejmuje miniatury klawesynowe, główne suity tańców, niekiedy o programowych tytułach, jak La poule, Les soupirs, La joyeuse, Un tambourin (zawarte w 4 zbiorach Pièces de clavecin 1706–41), utwory kameralne (zawarte w 5 cyklach Pièces de clavecin en concerts avec un violon ou une flûte et une viole ou un violon 1741), wokalno-instrumentalne (motety i kantaty, utrzymane w stylu francuskiego baroku) oraz opery i in. dzieła sceniczne: tragédies lyriques (np. Samson 1733, Castor et Pollux 1737, Dardanus 1739), opéras-ballets (Les Surprises de l’Amour 1748), comédies-ballets (La Princesse de Navarre 1745), ballets heroïques (Les Indes galantes 1735, Les Fêtes de l’Hymen et de l’Amour 1747), pastorales héroïques (Zaïs 1748, Daphnis et Eglé 1753). W operach R. nawiązał do twórczości J.B. Lully’ego, wprowadzając tematykę mitologiczną, rozbudowane partie chóralne, fragmenty baletowe, rozwinął instrumentację, wykorzystując jako jeden z pierwszych klarnety i rogi. Fundamentalne znaczenie mają prace teoretyczne R., m.in. : Traité de l’harmonie (1722), Nouveau système de musique théorique (1726), Observations sur notre instinct pour la musique et sur son principe (1754), Code de musique pratique ou Méthodes pour apprendre la musique (1760), w których przedstawił zwarty system wiedzy o muzyce. Harmonia zajmuje w tym systemie miejsce centralne. Tworząc teoretyczne podstawy harmoniki funkcyjnej (klasyczne i romantyczne), R. stał się pierwszym wielkim teoretykiem systemu dur–moll. Pełne wydanie jego dzieł ukazało się w Paryżu (t. 1–18 1895–1914).

Encyklopedia muzyki PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN

Popularne hasła w Encyklopedii:

  • 11:52 Harry Gregson-Williams True Love's First Kiss
  • 11:57 Patrick Doyle The Press / Sponsorship
  • 12:03 Giuseppe Verdi Va pensiero
  • zobacz cały repertuar »
  • Notowanie: 225, niedziela, 22 października 2017
  • 1
    Vangelis
    Łowca androidów
    Love Theme
  • 2
    Hans Zimmer / Benjamin...
    Blade Runner 2049
    2049
  • 3
    Limahl
    Niekończąca się opowieść
    Never Ending Story
  • Zobacz całe notowanie »
Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu. Copyright © 2017 RMF Classic