Dzisiaj w galerii handlowej Manhattan spotkałem przypadkiem kobietę, która, jak mi się przez chwilę wydawało, dawno temu była nauczycielką wuefu w mojej szkole. Czy to była rzeczywiście ona, raczej wątpię, ale nawet gdyby to była ona we własnej osobie, na rozmowę i tak miałbym ochotę raczej niewielką.

Bo do razu stanęły mi przed oczyma lekcje wuefu, które prowadziła. Zawsze w granatowym dresie, zawsze z gwizdkiem na szyi. W trampkach. Chuda, żylasta, z ciemną grzywką ciachniętą nożyczkami nad czołem, z bruzdami wokół ust, z chudym nosem, ze szpiczastym podbródkiem. Dolna warga lekko wysunięta. Kąciki ust w dół. Lubiła dyrygować, ustawiać, wybijać rytm klaskaniem, przytupywać piętą, machać ręką, ale robiła to mściwie, bez żadnej przyjemności.

Popychała nas, a nawet szarpała, krzycząc z błyskiem w oku: „Do szeregu! Do szeregu!” Pogardzała dziećmi wrażliwymi. Lubiła patrzeć na dzieci, które ze sobą walczyły. „Coś ty taka lelija!” – doskakiwała do delikatnej dziewczynki, która z trudem robiła przewroty. „No – wołała – Jeszcze raz! Przewrót do tyłu!” i siłą zmuszała dziecko do właściwych skłonów, przyciskając głowę do podłogi. Lubiła chłopców brutalnych, którzy rozpychali się łokciami. „No, uważaj!” – pokrzykiwała z pozorną naganą w głosie, patrząc z uznaniem na chłopca, który – jak mówiła – dawał sobie radę, bijąc innych. Kiedy pobity skarżył się, odwracała głowę z niesmakiem.

Do dziś pamiętam jej krzyk: „Do szeregu! Do szeregu!” Albo wrzask: „W dwuszeregu zbiórka! Kolejno odlicz!”

Te same wrzaski słyszałem potem, kiedy znalazłem się w koszarach. W myślach nazywałem ją „esesmanką”. Lubiła dzieci ustawiać w szeregach, lubiła, jak maszerowały na komendę, mocno waląc piętami w parkiet. „Raz i dwa! Raz i dwa, i cztery!” – kręciła na palcu taśmą z gwizdkiem, który wirując w powietrzu, metalicznie poświstywał. Dostać takim gwizdkiem w szyję to nie była specjalna radość.

Obrzydziła mi gimnastykę na całe życie. Nie cierpiałem brutalności, a ona zmuszała mnie, żebym był brutalny. Nagradzała nas krzykiem, kiedy zręcznie zrobiliśmy krzywdę innemu, pozorując, że bawimy się w sport.

Dziś podejrzewam, że miała problemy w życiu seksualnym. Zwykle tacy jak ona zmuszają innych do brutalności, żeby zemścić się za to, że sami nie cierpią własnego ciała. Ona sama swojego ciała nie lubiła. To było widać.

Wyglądała tak, jakby bała się czułości, bo zdolny do czułości jest tylko ten, kto potrafi być czuły dla siebie. Czułość to było niebezpieczeństwo. Alarm. Upadek. Śmierć. „Coś ty taka mimoza?” – pamiętam jej krzyk, którym uderzała w każdego, kto nie był dość brutalny. Chciała nam wybić z głowy, że ludzkie ciało tak naprawdę jest stworzone do miłości. O, nie! - przekonywała siebie - ciało jest stworzone do uderzania, popychania, szarpania, bo „trzeba sobie umieć radzić w życiu”, inaczej się nie da. Dlatego uczyła nas, jak nienawidzić własne ciało.

Tak, lekcje wuefu to były prawdziwe lekcje nienawiści do własnego ciała. Ciało należało tresować, poganiać, szarpać, wlec, przeciągać, przewracać, popychać jak worek kartofli, jak nieposłuszne zwierzę na smyczy. Zmuszać je do absurdalnych podrygów, przewrotów, podskoków, biegów, padania na ziemię, przetaczania się, czołgania się, wieszania na drabinkach, skręcania, zginania, pełzania z twarzą przy ziemi. A wszystko w rytm gwizdka. Raz! Dwa! Ciało ma być spocone, zmęczone, brudne, agresywne, a przy tym podrygujące do taktu. Żadnych tam czułości. Podobała jej się pięść, chociaż krzyczała, że przy pomocy musztry nauczy nas, jak być grzecznym. Grzeczne dziecko, to takie dziecko, które równo maszeruje i dobrze wykonuje rozkazy, a także potrafi w odpowiedniej chwili odepchnąć inne dziecko.

Dlatego nie lubiłem lekcji wuefu, chociaż lubiłem biegać, pływać, wspinać się na drzewa i szybko jeździć na rowerze.

Powie ktoś: „No, to miał pan pecha, że trafił pan na taką. Ja tam miałem dobrą wuefistkę i lubiłem wuef”.

Niestety, wcale tak gładko to nie wygląda, prawdziwku. Czy dobra, czy zła wuefistka, tam, gdzie lekcje wuefu oparte są na sportach zespołowych, były i będą lekcją brutalności. Pamiętam wycie klasy, kiedy uczono nas, jak mamy dopingować „naszą” drużynę. To był prawdziwy trening agresji. Wycie. Tupanie. Wymachiwanie zaciśniętymi pięściami. Uczyliśmy się wrogości wobec „przeciwników” i tego, jak najmocniej tę wrogość okazać. I dostawaliśmy pochwałę, kiedy z naszych gardeł wydobywał się ryk wrogości. Niektórzy dorzucali przekleństwa, obelgi i wulgarne wrzaski. Twarze robiły się czerwone. Oczy się zwężały. Należało poniżyć „tamtych”. Pokazać, że są niczym. Że są śmieciem. „Daliście dobry doping” – nagradzała nas wuefistka, kiedy od naszych krzyków drżały szyby w oknach.

Pewnie dlatego, pomyślałem sobie kiedyś, że może lepsze byłyby od tego wszystkiego lekcje tańca w szkołach, chociaż dobrze wiem, że ci, którzy lubią się szarpać z innymi i być szarpani przez innych, tańca raczej nie lubią. I na dodatek jest ich prawdopodobnie większość.

A kiedy w telewizji leci jakiś mecz piłkarski, to od razu zmieniam kanał.

I nie obchodzi mnie nic a nic EURO 2012. Lubię sobie w telewizji popatrzeć na mecze tenisa. Na czerwonym korcie zręczni ludzie pięknie ze sobą rywalizują bez konieczności brutalnego kontaktu. Rzadko też są posiniaczeni, brudni, opuchnięci i pokopani. Na trybunach nikt nie ryczy, nie warczy, nie przeklina. Poza tym lubię też wiosłować na jeziorach, kiedy jest wrzesień, słońce nie martwi się nadmiarem chmur, a woda pusta i gładka rozciąga się aż po leśny horyzont za Wigrami.