Od bardzo dawna mnie tu nie było, za co najmocniej Was, Szanowni Czytający, przepraszam. I postanawiam się poprawić i więcej już nie grzeszyć. Wiele się działo w ostatnim czasie, oj wiele! Zatem po kolei…

W październiku miałem urlop i postanowiłem skonfrontować rzeczywistość z marzeniami. Zatem – Andaluzja. Od wielu lat ten region Hiszpanii był pożywką dla mojej wyobraźni. Gitara, temperament, słowem – Andaluzja zdawała się w moich myślach krainą prawie magiczną! Granada (światowa stolica gitary przecież! Miasto, w którym żyje i pracuje najwięcej lutników!) jawiła mi się jako świątynia, do której my, gitarzyści, winniśmy pielgrzymować co roku. Boso najlepiej...
Tak sobie właśnie tę Andaluzję wyobrażałem.
Pamiętam, mieliśmy taki plan w czasie studiów – troje moich przyjaciół i ja – pożyczamy samochód i jedziemy do Andaluzji! Ot, przygoda, którą mieliśmy wspominać na starość; przygoda, w czasie której miałem sobie kupić gitarę w Granadzie. Do wyjazdu nie doszło. Szkoda, bo gdybym już wtedy przestał Andaluzją karmić swoje marzenia, to nie urosły bo one teraz do rozmiarów monstrualnych.
To nie tak, Szanowni, że Andaluzja mi się nie spodobała. Spodobała się! Tak. Ale rzeczywistość blado wypada wobec moich marzeń i wyobrażeń. Czy to Andaluzji wina? Nie, to moja wina niestety.
Granada to nie świątynia gitary, to piękne miasto, ulicami którego sunie rzeka turystów z całego świata, nawet w październiku. Głośne i brudne, ale piękne. Górująca nad miastem Alhambra (polecam Wam utwór "Recuerdos de la Alhambra" Tarregi) także dziś światową świątynią turystyki jest. I tylko ta dzielnica u stóp zamku leżąca - El Albayzín - to miejsce, w którym mógłbym spędzić tydzień i spacerować, spacerować, spacerować...
Czy Granada jest aż piękna, czy tylko piękna? Tak się zastanawiam właśnie. Wobec marzeń i wyobrażeń - niestety tylko. Oj, miało być lekko i wakacyjnie, a wyszło, że piszę tu do Was o marzeniach i o tym, jak nas czasem zwodzą i zawodzą.
I teraz będzie górnolotna i przepoetyzowana pointa, więc proszę o wybaczenie – zakończył się chyba jakiś poważny okres w moim życiu, bo już więcej karmić wyobraźni nie zamierzam żadnym miejscem na świecie. Niech mnie te miejsca zaskakują, a co!. Oby zawsze na plus. Tak jak Brno czy Salzburg.
Dziękuję Wam, że czekaliście na ten wpis; na następny, obiecuję, czekać będziecie znacznie krócej – w przyszłym tygodniu napiszę o Wielkim Romanie Wilhelmim, bo przygód, w trakcie przygotowywania wspomnieniowych Bliskich Spotkań o nim, miałem co niemiara!
m.

ps. jutro dorzucę tu kilka andaluzyjskich zdjęć :) może nie będą to TAKIE zdjęcia jak u Pawła, ale co tam! :)