Każdy zwraca uwagę na co innego. Mój znakomity kolega-bloger rozpisał się smacznie o występie Ingolfa Wundera. Ja mogę tylko pozazdrościć tym, którzy muzykę słyszą, doceniają i umieją ocenić. Jako dziecko marzyłem, że będę grał (bez nut) na pianinie, ale oczywiście nic w tym kierunku nie zrobiłem i na marzeniach się skończyło. I tak nic z by z tego nie wyszło, jako że jestem/uważam się – niepotrzebne skreślić – za osobę słuchu muzycznego całkowicie pozbawioną. Wracając do naszych baranów, a raczej do owego bankietu, zszokowała mnie moda, której wielu znakomitych gości padło ofiarą. Na pewno bardziej ekonomiczna niż przemijające wraz z kończącym się sezonem trendy, ale czy na pewno bezpieczna? Moda na bycie chudym, bo już nawet słowo „szczupły” wydaje się w tym przypadku przesadą (i to , nomen omen, grubą). Chudną, lub schudli, prawie wszyscy. Młodzi dziennikarze, styliści , projektanci w wieku średnim, panie i panowie w wieku przedbalzakowskim. Czy czują się dobrze w nowej skórze? Nie mnie to osądzać, żal jednak patrzeć kiedy skóra, pozbawiona części naturalnego wypełniacza, wcale nie chce się kurczyć… Nie piszę tego z zazdrości, chociaż spektakularne odchudzanie a’ la Kalata zawsze mi imponowały, gdybym zrzucił choć połowę tego co ex Pani Minister… Obserwuję ten pochód widm w hotelowym korytarzu i wspominam ich dawne, radosne oblicza. Dlaczego Świeżo Odchudzeni są tacy smutni? Nieszczęśliwi? Jeśli tak, to ja się wypisuję.