Jest ich dużo, zazwyczaj uaktywniają się w godzinach popołudniowych. Znaki szczególne: błędny wzrok i rytmicznie skacząca szczęka. To oni. Przeżuwacze-higieniści. Nie sposób im się oprzeć.

Żucie gumy to teoretycznie prywatna sprawa każdego żującego, pod warunkiem jednak, że będzie to robił w miarę dyskretnie i nie w sytuacjach wymagających powagi. Spowity w ciemny garnitur biznesmen, rytmicznie ruszający szczęką na ważnej naradzie, nie tylko odwraca naszą uwagę od tematu spotkania, ale i wystawia sobie przy tym nie najlepsze świadectwo. Kandydatka do pracy, którą podejrzewamy o wadę wymowy, też może okazać się ofiarą tej cywlizacyjno-obyczajowej choroby.

Podobno guma do żucia pozwala uniknąć wielu chorób. Mycie zębów i inne zabiegi higieniczne także, ale jakoś nikt do tej pory nie ma odwagi poddawać się im publicznie. Szczytem złego wychowania jest także „dyskretny” sposób pozbywania się gumy, polegający na zawinięciu jej w serwetkę i wrzuceniu do popielniczki, która, co zresztą sugeruje sama nazwa, służy do innych celów.

Żuć czy nie żuć? To już zależy od nas, pamiętajmy tylko, że żuć można także dyskretnie. Co także znakomicie wpływa na postrzeganie nas przez innych.