Chwasty same się pchają mailem. Za rośliną szlachetną trzeba trochę pochodzić.

Uwaga, będą cytaty. "Requestujemy o wywiady z artystą", "planujemy dużo networkingu", "zorganizujemy foner", "przewidujemy Photo Call". Oto najnowsze kwiatki, a raczej chwaściska zebrane do mojego bukieciska. Żeby je zerwać, nie musiałam nawet wstawać od komputera. Same przyszły, mailem, w informacjach od ludzi, do których zresztą nic nie mam.

Dla kontrastu:
byłam na przeuroczym, kameralnym spotkaniu w legendarnej stołecznej restauracji SPATiF w Alejach Ujazdowskich. Przedstawiono tam program szóstego festiwalu warszawskiego 'Niewinni Czarodzieje' (swoją drogą - trudno o piękniejszą nazwę dla tego przedsięwzięcia). Pokazano też premierowo zestaw płyt z radiową (!) wersją kabaretów Starszych Panów. Trzynaście CD w 4 albumach, całość pięknie zilustrowana przez zdolniaszkę Adę Buchholc. Na spotkaniu (organizowanym przez Muzeum Powstania Warszawskiego) były m.in. dwie maleńkie wzrostem, ale wielkie iskrą w oku panie - Maria Wasowska i Barbara Krafftówna... I jak śpiewa inny mistrz mowy polskiej, Wojciech Młynarski - "rozmowa przyciszona skrzyła się wytwornym żartem, jakby lśniło w niej śródziemnomorskie słońce"...

Z tego spotkania do prywatnego bukietu słów pysznych dokładam noelogizm od Grzegorza Wasowskiego. Syn Starszego Pana A powiedział mniej więcej coś takiego, że pojawił się pomysł współpracy i trzeba było "tę współpracę UNAMACALNIĆ". Mniam.

Przy okazji dodam, że rody Wasowskich i Przyborów utworzyły korporację rodzinną o zmyślnej nazwie PrzyWas. Będzie ona wyróżniać przedsięwzięcia, które ceni. Jak mówi Grzegorz Wasowski - "to taki znak firmowy jakości nawiązującej do geniuszu obu Patronów". Świetnie, będę go wypatrywać.

A tymczasem warto polować na wydaną (i też na w/w spotkaniu prezentowaną) książeczkę "Ze śpiewnika Starszych Panów", za którą stoi MPW i Polskie Radio. Teksty i muzykę znamy od lat, teraz doszły jeszcze fantastyczne rysunki Ernesto Gonzalesa (a za chwilę w sieci pojawi się też film-teledysk do "Tanich drani" - poczyniony z wdziękiem i humorem). Taki śpiewnik powinien ustawowo i bezpłatnie znaleźć się w każdym polskim domu.
Bo tylko tam tak udatnie: " tatka tka i matka tka".
A "kto rąk nie chce kalać, zań
je pokala tanio drań".
I tam jest piosenka, co klinkiem na splinek, drżący dwukwiat ciał, rządze rzężące u stóp, łopot spragnionych ust i inne smakowitości. Tylko brać i śpiewać. I się napawać.