W naszym wielkim mieście, które niejedno już widziało nawet największym twardzielom popłynęły kilka dni temu łzy. Byłam w newsroomie Polsatu, gdy dotarła do nas wiadomość, że Boeing krąży nad Warszawą, bo ma kłopoty z lądowaniem.

Z prędkością światła zaczęły zapadać decyzje o wysłaniu ekip na lotnisko, gdy raptem zatrzymaliśmy się w tej na pozór tylko chaotycznej zawodowej krzątaninie. – Leci, to on – krzyknął ktoś i zobaczyliśmy za oknami dziwnie nisko przelatujący samolot. Cisza w newsroomie była tak wielka, że prawie słyszeliśmy huk silników. A może tylko tak nam się wydawało…

Potem przez kilka godzin czekałam na pasażerów na lotnisku, rozmawiałam z nimi, widziałam łzy i radość. Zaskoczyli mnie wszyscy niezwykłym – w takich okolicznościach – spokojem. Mówili, że na pokładzie nie było paniki, histerii. Dzień później zobaczyłam kapitana Tadeusza Wronę – skromny, pogodny, doświadczony mężczyzna. I od razu zrozumiałam jego pasażerów – musieli czuć, że w tych dramatycznych chwilach są w naprawdę dobrych rękach.

– Wylądowaliśmy jak płatek róży na ziemi – mówiła potem Magda Steczkowska, która była na pokładzie.
Kapitana Wronę pokochaliśmy od razu i bezwarunkowo. Za opanowanie, profesjonalizm a do tego wszystkiego za skromność. Ten twardziel, który bezpiecznie posadził na płycie wielką maszynę bez podwozia ze spokojem przekonywał nas podczas konferencji prasowej, że to samo zrobiłby każdy inny pilot. I tylko raz wyraźnie zadrżała mu ze wzruszenia broda – gdy opowiadał o kolegach z F-16. Dwa wojskowe samoloty przyleciały w kilkanaście minut z podłódzkiej bazy w Łasku, zawisły w powietrzu obok Boeinga a ich piloci na własne oczy sprawdzili, w jakim stanie jest podwozie pasażerskiej maszyny. Nic więcej nie mogli zrobić, ale przekazane przez nich informacje były kluczowe przy podejmowaniu kolejnych decyzji.

Kapitan Wrona odwiedza teraz kolejne redakcje i mówi, że stres dopiero zaczyna go dopadać.Objawia się dotkliwym brakiem snu. – Jestem zmęczony, a nie mogę zasnąć – relacjonował dziś w telewizji.
Spokojnych snów, Panie Kapitanie!